מוצאי שמיטה

במוצאי שביעית בן דוד בא; כי שנה השמינית הוא בחינת לעתיד לבא

פרטים: תשמ"ז (1986–87) אידיש 1 שעה 32 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז נאך די זיבן פון שמיטה קומט דער "שמיני", א הערה פון יובל און פון דער וועלט פון משיח, און דערפאר זאגט די גמרא אז במוצאי שביעית בן דוד בא, און דערפאר איז דער ראש השנה און דער הקהל נאך שמיטה אזוי מסוגל.

דער משגיח עפנט מיט דער מצוה פון שום תשים עליך מלך אין דער פרשה, און פרעגט פארוואס מ'האט פארדראסן אז מ'האט געבעטן א מלך פון שמואל. דערנאך רעדט ער וועגן חודש אלול נאך שמיטה און דעם הקהל וואס קומט. ער חזר'ט איבער אז ירושלים איז כסדר שמיטה, און שמיטה איז נאר דאס איבערפליסן פון ירושלים איבער גאנץ ארץ ישראל; ממילא איז גאנץ שמיטה תוספות, און דערפאר לערנט מען דעם דין תוספות פון שמיטה, און דווקא רבי עקיבא. יובל, שבועות און יום כיפור זענען דער "שמיני", העכער פון די זיבן טעג פון דער טבע, ווי דער מהר"ל זאגט ביי חנוכה און מילה. אין קודש הקדשים טרעפט זיך הימל מיט ערד, דערפאר האט דער ארון נישט פארנומען קיין ארט. דער סוף פון שבת און פון שמיטה רירט אן דעם שמיני: דערפון מלוה מלכה, במוצאי שביעית בן דוד בא, און הקהל. מ'ברענגט די קינדער צו הקהל אין דער האפענונג אז זיי וועלן זינגען שירה, און קיין ווארטן אויף משיח גייט נישט פארלוירן. צום סוף מאנט ער זיך צוצוגרייטן צו מקבל זיין דעם אייבערשטן אלס מלך.

ענינים: שמיטה און יובל · משיח און ימות המשיח · שבע און אכט: טבע און למעלה פון טבע · ווארטן אויף משיח

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט