חיזוק

גודל אהבת ה' אלינו

פרטים: תשע"ב (2011–12) אידיש 34 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די אהבה פון הקב"ה צו כלל ישראל האט מדריגות וואס קענען קיינמאל נישט אפגעשניטן ווערן, און דערפאר, אפילו נאך שבירת הלוחות וואס האט געברענגט שכחה, פארגעסט דער אייבערשטער נישט מעמד הר סיני און קען נישט פארבייטן די אידן.

נאך קורצע הקדמות פארבינדט דער משגיח דעם "אני לדודי" פון חודש אלול מיט די זיבן נחמות: זעקס וואכן שווייגט כנסת ישראל, און ביי דער זיבעטער ענטפערט זי ווי א כלה מיט "שוש אשיש". דערנאך ברענגט ער דעם פסוק "ותאמר ציון עזבני ה'" און די גמרא אין ברכות, אז דער עגל וועט פארגעסן ווערן אבער מעמד הר סיני וועט דער אייבערשטער נישט פארגעסן. ווייל שבירת הלוחות האט געברענגט שכחה אויף דער וועלט, פרעגט ער ווי אזוי קען דאס איינע פארגעסן ווערן און דאס אנדערע נישט. ער ברענגט דעם מהר"ל אז די לוחות זענען דער חיבור צווישן הקב"ה און כלל ישראל, און דעם מדרש וואו דער מלך רופט זיין טאכטער "בתי", "אחותי" און "אמי", און ערקלערט אז די העכערע מדריגות פון אהבה זענען ווי א רעזערוו וואס קען קיינמאל נישט אפגעריסן ווערן. פון א גמרא וועגן אן אתרוג פון תרומה און פון רש"י אין פרשת נצבים ווייזט ער אז אידן זענען דעם אייבערשטנס תרומה און מ'קען זיי נישט פארבייטן. צום סוף רעדט ער פון יום כיפור, שמיני עצרת און שמחת תורה, און פונעם תכלית פון דער ישיבה.

ענינים: דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · חטא העגל און די י"ג מידות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט