הקדמה; ביאור קושיא הראשונה שבספר; ביאור כחו של שבועה.

פרטים: פרק א אידיש 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים אנהייב פון א סדר שיעורים אין תניא שטעלט דער משגיח פאר דעם ספר און זיין מחבר, פרעגט די ערשטע קשיא אין פרק א אויף דער שבועה צו זיין א צדיק און דאך זיין בעיניו כרשע, און ערקלערט פארוואס מען באשווערט די נשמה איידער זי קומט אראפ אויף דער וועלט.

דער משגיח עפנט מיטן בעל התניא, א תלמיד פונעם מגיד וואס איז געווען דער גרעסטער אין חכמת התורה, און ערקלערט אז דער תניא, נישט אזוי ווי ספרים פון דרשות אויף דער סדרה, שטעלט אויס די יסודות פון חסידות מיט א סדר און א המשך. דער תניא, זאגט ער, געהערט צום גאנצן כלל ישראל, און ער דערציילט אז ר' שרגא פייוועל מענדלאוויטש האט אים געלערנט מיט זיינע תלמידים. פונעם שער בלאט און דעם פסוק "כי קרוב" ווייזט ער אז יראת שמים איז נאר נאנט דורכן לאנגן וועג. דאס ווארט "תניא" ערקלערט ער אלס צוברעכן א קליפה און אלס אותיות פון לשון עתיד, א סימן פון תשובה. דערנאך שטעלט ער די ערשטע קשיא: די שבועה צו זיין א צדיק און דאך זיך האלטן פאר א רשע שטייט קעגן עבודת השם בשמחה. צום סוף ערקלערט ער פון אברהם אבינו'ס שבועה צו אליעזר אז א שבועה ברענגט ארויס באהאלטענע כחות, און ער פארבינדט די שבועה פון דער נשמה מיטן כח פון שבת.

ענינים: ספר התניא · צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז)

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט