הנשמות חלק אלקי ממעל ממש' 'בנים' אתם לה' אלוקיכם; קשיא: איך יש מדריגות בנשמות אם כלם אלקות.

פרטים: פרק ב אידיש 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פארוואס יעדע אידישע נשמה איז "חלק אלוק ממעל ממש" און א קינד פונעם אייבערשטן וואס קומט פון זיין חכמה, און נעמט דערנאך די קשיא ווי אזוי עס קענען זיין מדריגות אין נשמות, מיטן משל פון איין גוף פונעם ראש ביזן עקב, וואס גייט דורך די דורות ביז אונזער דור, די עקבתא דמשיחא.

דער משגיח לערנט דעם אנהייב פון פרק ב אין תניא: די נפש השנית פון א איד איז א חלק אלוק ממעל ממש. פונעם פסוק "ויפח באפיו נשמת חיים" און פונעם לשון "מאן דנפח מתוכיה נפח" ווייזט ער אז אין דעם אריינבלאזן ליגט די פנימיות פונעם רבונו של עולם, און דערפאר בלאזט מען שופר ראש השנה מיט א קול וואס איז העכער פון ווערטער. פון דער ברכה "ואתה נפחתה בי" וואס יעדער איד זאגט יעדן טאג זעט מען אז דאס איז ביי יעדן איד. ישראל עלו במחשבה, און אידן הייסן בנים: אזוי ווי א קינד ווערט נמשך פונעם מוח האב, אזוי ווערט יעדע נשמה נמשך פון דער חכמה פונעם אייבערשטן. ווייל דער אייבערשטער איז אליין די ידיעה, ווי דער רמב"ם שרייבט, קען דער מענטשלעכער מוח, וואס איז באשאפן פאר עולם הזה, דאס נישט באגרייפן; די נשמה און רוח הקודש קענען, און מ'האט עס מקבל געווען און מ'גלייבט. דערנאך פרעגט ער ווי אזוי עס קענען זיין מדריגות אין נשמות, און ער ערקלערט אז א גוף האט א ראש און אן עקב, אזוי אויך די וועלט און די דורות, ביז אונזער דור פון עקבתא דמשיחא, וואו עס פעלט אמת.

ענינים: די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט