לכל יהודי יש חלק בתורה מיוחד לו; טעם שמתוך שלא לשמה בא לשמה.

פרטים: פרק ז אידיש 39 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד האט זיין אייגענעם חלק אין דער תורה און א באהאלטענע נקודה פנימית ביים רבונו של עולם, און דערפאר קומט מען מתוך שלא לשמה צו לשמה.

דער משגיח לערנט דעם תניא'ס פשט אין תורה לשמה, אז מ'לערנט כדי צו מקשר זיין די נפש צום אייבערשטן דורך השגת התורה, איש כפי שכלו, און ער שטעלט עס אקעגן דעם נפש החיים, וואס טייטשט לשמה אז מ'לערנט כדי צו פארשטיין די תורה. וויבאלד יעדע אידישע נשמה איז געווארצלט אין דער תורה, ציט זיך יעדער צו אנדערע חלקים פון דער תורה. פון דארט גייט ער צו פשט, רמז, דרש און סוד, און צו רבי שמעון בן יוחאי וואס האט מגלה געווען דעם חלק הסוד פון דער תורה. אויך יעדער איד האט א סוד, א באהאלטענעם חן ביים רבונו של עולם וואס קיינער ווייסט נישט. דאס ווייזט ער אויף פסח שני, אויף די טמאים וואס האבן געטענהט למה נגרע, און זייער שייכות צו נדב ואביהוא, פנחס און ל"ג בעומר. צוריק צום תניא ערקלערט ער אז אין יעדן שלא לשמה ליגט א באהאלטענע נקודה פון לשמה. צום סוף ערקלערט ער דעם תניא אז תורה איז מזון און לבוש, און מצוות זענען נאר לבושים.

ענינים: תורה לשמה און התמדה · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט