למצוא בדברי רשות נקודת אלקות' להשתמש בדברים גשמיים לשם שמים.

פרטים: פרק ז אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויפן תניא פרק ז ערקלערט דער משגיח אז דברי רשות קומען פון קליפת נוגה, און א איד קען זיי מעלה זיין צו קדושה ווען ער טוט זיי לשם שמים, אזוי ווי יצחק האט געפונען א באר מים חיים אין די בארות וואס ער האט געגראבן.

דער משגיח עפנט תניא פרק ז: נאכדעם וואס דער בעל התניא האט מסביר געווען אז תורה און מצוות זענען מלביש דעם מענטש אין קדושה און עבירות אין דעם סטרא אחרא, רעדט ער יעצט פון דברי רשות. דער נפש הבהמית פון א איד, כשר'ע בהמות און עסנווארג וואס מ'מעג עסן קומען פון קליפת נוגה, א בחינה ממוצעת וואס קען זיך נוטה זיין אהער אדער אהין. עסן, טרינקען און ביזנעס זענען פאר זיך נישט קיין מצוה און נישט קיין עבירה; לשם שמים ווערן זיי מעלה צו קדושה, און פאר תאוה פאלן זיי אריין אין די קליפות. די וועלט איז באשאפן געווארן מיט דער תורה, ממילא האט יעדע זאך א נקודה פון אלקות, און דאס איז דער פשט אין די בארות פון יצחק און די שעפסן פון יעקב. נאר א איד קען מעלה זיין נוגה. א פשוטער מענטש דארף האבן א הנאה, אבער מיט א מאס וואס יעדער מוז אפשאצן פאר זיך, אזוי ווי דער בני יששכר ערקלערט. א הנאה שלא לשם שמים לאזט איבער א רושם וואס דארף חיבוט הקבר, און דברים אסורים בלייבן געבונדן ביז די לעצטע צייטן.

ענינים: עבודה בגשמיות · קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט