עבודת הבינוני - לידע שנברא לעבודת ה'' ושלא לעשות רע. כל יהודי לפי שורש נשמתו.

פרטים: פרק ט"ז אידיש 41 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק ט"ז ערקלערט דער משגיח אז א בינוני וואס קען נישט שפירן קיין אהבת השם דארף עס על כל פנים וויסן מיטן מוח, און דורך דער מחלוקת צווישן חב"ד און די פוילישע צדיקים ווייזט ער אז יעדער איד דינט דעם אייבערשטן לויט דעם שורש פון זיין נשמה, אזוי ווי אן אות וואס שטייט אויף איר גענוי ארט אין ספר תורה.

דער משגיח עפנט תניא פרק ט"ז: דער בינוני איז נישט קיין שליט איבער זיין הארץ, דערפאר דארף ער על כל פנים מיטן מוח וויסן אז ער איז באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן. א צדיק שפירט אהבת השם; דער בינוני באקומט נאר א טעם אין א עת רצון, ווי שבת און יום טוב. ווייל אהבה און יראה זענען די פליגלען פון יעדע מצוה, פרעגט ער ווי אזוי א בינוני קען מקיים זיין זיינע מצוות מיט זיי, און ער ברענגט די עצה אז חיצוניות'דיגע תנועות וועקן אויף דאס אינערליכע. פון דעם קומט ער צו דער מחלוקת צווישן חב"ד, וואס האבן געדינט מיטן מוח, און די פוילישע צדיקים, וואס האבן געזוכט התלהבות. ביידע זענען גערעכט, ווייל יעדער איד גייט לויט זיין שורש הנשמה. דאס ברענגט ער ארויס פון דעם ציילן אין פרשת במדבר: יעדער איד איז אן אות אין ספר תורה מיט א גענוי ארט, און דערמיט ערקלערט ער פארוואס מ'האט נישט געלאזט דעם בן האשה הישראלית אין מחנה דן. צום סוף קומט ער צוריק צום פרק: אז מ'פארשטייט מיטן מוח אז מ'דארף ליב האבן דעם אייבערשטן, איז מען שוין יוצא.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · אהבת השם און דביקות · די מדריגות און דער שורש פון דער נשמה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט