אין אדם חוטא אלא אם נכנס בו רוח שטות.

פרטים: פרק כ"ה אידיש 40 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז א איד זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות לאזט אים פארגעסן אז יעדע עבירה רייסט אים אפ פון השם יתברך פונקט ווי עבודה זרה, און אז די זעלבע גרייטקייט צו מסירות נפש וואס ער האט קעגן עבודה זרה קען אים טראגן אין יעדע טעגליכע מלחמה מיטן יצר הרע.

ביים לערנען תניא פרק כ"ה דערמאנט דער משגיח אז אפילו די פשוט'סטע אידן האבן אוועקגעגעבן דאס לעבן אין די גזירות אין אייראפע כדי נישט צו דינען עבודה זרה, און ער לערנט אז יעדע עבירה איז א סניף פון עבודה זרה, ווייל זי רייסט אויך אפ דעם מענטש פון השם יתברך. א איד זינדיגט נאר ווייל א רוח שטות, ווי די גמרא זאגט, לאזט אים דאס פארגעסן; די אהבה מסותרת איז אלעמאל דא. אפילו דער חשבון פון "אחטא ואשוב" העלפט נישט, ווייל דער קשר מיט השם יתברך איז למעלה מן הזמן און אפילו איין רגע פון אפגעריסנקייט איז א פולע אפגעריסנקייט. דער משגיח ווענדט דעם חשבון אן אויף דער טעגליכער מלחמה: אויפשטיין צום דאווענען, לערנען קלאר און מיטן גאנצן כח, דאווענען מיט כוונה, געבן צדקה. ער לייגט צו אז א מצוה מאכט א יחוד וואס איז אייביג, ער ווארנט וועגן ביטול תורה, און ער מאנט אז די היינטיגע שוואכערע דורות דארפן אויך היטן דעם געזונט. צום סוף ברענגט ער רש"י'ס פשט אז טאן קעגן דעם אייגענעם רצון איז אליין מסירות נפש, און ער ערקלערט פארוואס דער דור המדבר האט אויך געדארפט די מצוה פון מסירות נפש.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש · דער יצר הרע און נסיונות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט