כל עבירה היא ע”ז ממש והעובר הוא יותר גרוע מהסטרא אחרא ממש. הסטרא אחרא נהנה מבחינת אחוריים. אם חוטא' יתוש קדמך. תרץ למה אין כל עבירה דוחה פיקוח נפש אם כל עבירה היא ע”ז ממש.
פרטים: פרק כ"ד אידיש 45 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אין תניא פרק כ"ד ערקלערט דער משגיח אז יעדע עבירה, אפילו א קליינע, איז ממש עבודה זרה, אז דער עובר איז נידעריגער פון דער סטרא אחרא אליין און אפילו פון א יתוש, און פארוואס פיקוח נפש איז פונדעסטוועגן דוחה די אנדערע עבירות.
דער משגיח זאגט אז ער וועט יעצט לערנען שנעלער, חזר'ט איבער פרק כ"ג (אנכי איז דער שורש פון אלע מצוות, לא יהיה פון אלע עבירות), און עפנט פרק כ"ד: אזוי ווי תורה און מצוות מאכן א יחוד מיט'ן אייבערשטן, אזוי מאכט אן עבירה א יחוד מיט דער סטרא אחרא. יעדע עבירה איז עבודה זרה, ווייל דער עובר מאכט זיך א יש וואס וויל נישט בטל זיין צום רצון השם, אזוי ווי חמץ וואס הייבט זיך קעגן דער נידעריגער מצה. ער נוצט דעם נפש האלקית וואס גיט אים חיות כדי צו טון די עבירה, און לייט א גוף צו דער סטרא אחרא. די סטרא אחרא קען נאך איר באשעפער און טוט זיין רצון, דער עובר נישט. זי לעבט נאר פון די אחוריים פון קדושה, דער פסולת וואס קען נישט מתברר ווערן. א מענטש זינדיגט נאר דורך א רוח שטות וואס פארדעקט דעם אמת פון זיין חכמה. אזוי ווי דער יתוש וואס נעמט נאר און גיט גארנישט, איז דער עובר נידעריגער פון אלע באשעפענישן; א חיה רעה געוועלטיגט נאר איבער א מענטש וואס האט פארלוירן זיין צלם אלקים, מיט מעשיות פון צדיקים און חיות. צום סוף פרעגט ער פארוואס פיקוח נפש איז דוחה געווענליכע עבירות, און ענטפערט פון דער גמרא און אז ס'איז א גזירת הכתוב.