כמו שהטוב הכי גדול היא קיום המצוה' כן להיפוך' הדבר הכי גרוע היא עבירה. איכות עוה"ז יותר רע מטוב' חוץ אצל צדיק.

פרטים: פרק כ"ד אידיש 42 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תניא פרק כ"ד און ערקלערט פארוואס אן עבירה איז ערגער ווי די קליפות און ווי די נידעריגסטע באשעפענישן, פארוואס די וועלט איז מערסטנס רע און ביטער חוץ פאר אמת'ע עובדי השם, און פארוואס א איד וואס וואלט זיך מוסר נפש געווען אויף עבודה זרה זינדיגט פונדעסטוועגן: א רוח שטות פארדעקט זיין אהבה מסותרת.

דער משגיח חזר'ט איבער דעם פריערדיגן שיעור: דורך א מצוה איז דער מענטש מיוחד מיטן רבונו של עולם מער ווי די העכסטע עולמות, און דורך אן עבירה איז ער ערגער ווי די סטרא אחרא, וואס איז דאך מכניע צום אייבערשטן; לויט'ן בעל שם טוב איז אין יעדע עבירה דא א ניצוץ פון כפירה. דערנאך לערנט ער דעם תניא אז עולם הזה איז די שמרים פון די קליפות, און ער ווייזט פון דער טבע, פון די מענטשן און פון יעדנס אייגענעם חשבון אז דא איז דער רע גובר. נאר יחידים, גרויסע צדיקים, שפירן באמת די זיסקייט פון תורה; דאס ברענגט ער ארויס מיט א מעשה פונעם בית אהרן פון קארלין, מיטן בעל שם טוב'ס משל פון די קארשן, און מיט דער מעשה פונעם קעניג וואס האט געזוכט דאס העמד פון א צופרידענעם מענטש. צוריק צום תניא ערקלערט ער אז יעצט ענטפערט דער תניא וויאזוי עבודת השם איז "קרוב מאד": מען זינדיגט נאר צוליב א רוח שטות, וואס פארדעקט די אהבה מסותרת וואס וואלט אים געלאזט מוסר נפש זיין אויף עבודה זרה. אפילו די ווילדע חיות פאלגן דעם אייבערשטן, און זיי קענען נישט שאטן דעם וואס היט זיין צלם אלקים.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · קדושה און קליפה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט