שיר המעלות אשרי כל ירא ה'

פרטים: אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט תהלים קכ"ח און קכ"ט, און ערקלערט אז א ירא שמים הייליגט אפילו זיינע גשמיות'דיגע זאכן און זיין שטוב, וואס שעפט איר ברכה פונעם בית המדרש און פון ציון, בשעת די שנאה פון די גוים צו ציון קומט פון קנאה און לאזט זיי אן שרשים און אן ברכה.

דער משגיח עפנט תהלים קכ"ח מיט "ההולך בדרכיו": דער ברית מיט נח איז געווען א הימלישער סימן, אבער דער ברית מילה גיט א איד די כח צו דינען השם יתברך מיט זיין גוף. ווער עס גייט אין השם'ס וועגן, אפילו ווען ער האלט נאך אינמיטן וועג, מאכט פון זיין גוף א מקדש. ער לערנט די ברכות פון דער אידישער שטוב: די פרוי ווי א גפן וואס מ'קען נישט מרכיב זיין, די קינדער וואס זענען איינגעווארצלט אין שטוב און ברענגען פירות אינדרויסן, און דער צופרידענער מענטש וואס איז קיינמאל נישט אומעטיג. מיט ר' שמשון רפאל הירש לייגט ער צו אז דער שורש פון דער שטוב איז דער בית הכנסת, "יברכך ה' מציון", און ער שטעלט זיך אויף זען דאס גוטס פון ירושלים, מיט מעשיות פונעם חתם סופר און ר' יוסף חיים זאנענפעלד, און א ווארענונג קעגן א פאלשע קנאות. ביי תהלים קכ"ט באשרייבט ער די צרות פון כלל ישראל פון זיין יוגנט אן, די מלוכות וואס זענען אונטערגעגאנגען, און די קנאה פון די גוים, וואס איז דער אמת'ער טעם פון זייער שנאה. זייער סוף איז ווי גראז אויף די דעכער, אן שרשים און אן ברכה, און דאס ווענדט ר' שמעלקע פון ניקלשבורג אן אויף די וואס האבן פיינט תלמידי חכמים, מיט א מעשה פון בעלזא.

ענינים: א אידישע שטוב און שלום בית · עבודה בגשמיות · אידן און די אומות העולם · תהלים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט