התהפכות של חדשי תמוז ואב

פרטים: בין המצרים תשס"ה (2004–05) אידיש 53 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז תמוז און אב, חדשים פון שטארקע מידת הדין און חורבן, באהאלטן אונטער זייער קליפה דעם גרעסטן אור פון משיח, און אז מיט מוטשן זיך אין תורה קען מען אפשניידן די ערלה און איבערדרייען די קללה לברכה.

דער משגיח עפנט מיט דעם אז תמוז איז א חודש פון שטארקע מידת הדין, דער שם הוי' פארקערט, צוגעבונדן מיט די מרגלים און מיט די שבטים ראובן און שמעון. פונדעסטוועגן זאגט דער נביא זכריה אז די תעניתים וועלן ווערן ששון ושמחה, און ער ברענגט רמזים אז די גאולה ווערט געבוירן אין זיי: אהרן'ס "חג לה' מחר", די חתונה פון בועז מיט רות אין שבעה עשר בתמוז, און אז משיח ווערט געבוירן תשעה באב. דער כלל איז אז וואס גרעסער די קדושה, אלץ דיקער איז די ערלה. די דריי אומות וואס זענען נאך נישט איינגענומען, עמון מואב און אדום, און בלק, דער זיידע פון משיח וואס האט אים געוואלט האלטן געפאנגען, ווייזן דאס זעלבע אין מקום און אין נפש; תמוז און אב ווייזן עס אין זמן. דער אייבערשטער האט איבערגעדרייט בלעם'ס קללה צו א ברכה, און דערפאר זאל א בחור וואס מוטשעט זיך וויסן אז זיין דיקע ערלה באהאלט א גרויסע נשמה. אזוי ווי עתניאל בן קנז האט איינגענומען דורך מחדש זיין פארגעסענע הלכות, קען מען איינעמען די טעג מיט לערנען, מיט שמירת עינים, און מיט מקיים זיין די שליחות אן מורא.

ענינים: די חדשים תמוז און אב · קדושה און קליפה · דער באהאלטענער שורש פון משיח · תורה לשמה און התמדה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט