דיבורים המעוררים את הלב

פרטים: אלול תשל"ה (1974–75) אידיש 57 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

לכבוד חודש אלול לערנט דער משגיח אז ווען מ'לאזט אפ יענעם ווי ביי שמיטה, לאזט דער אייבערשטער אפ אונזערע חובות, און ער ווארנט אז ליצנות, דער היפך פון אמונה, האט פרעה אפגעשלאסן פון דעם אמת און שליסט א מענטש ארויס פון תפילה.

דער משגיח עפנט מיט חודש אלול, די פערציג טעג פון רצון ווען משה רבינו איז ארויפגעגאנגען נאך די לוחות שניות, און זאגט אז די תשובה פון יענע צייט האט איבערגעלאזט א רושם אויף דעם זמן פאר אלע דורות. פון דער פרשה פון שמיטה ערקלערט ער אז שמיטה מיינט אפלאזן: וואס א מענטש טוט אויף דער וועלט טוט דער אייבערשטער אין הימל, און ווער עס לאזט אפ יענעמס חוב, ברענגט אז מ'זאל אים אפלאזן זיין חוב. דאס געשעט יעדן תשרי, און אין א קלענערע מאס יעדן שבת, און דערפאר איז מען מוחל יענעם פאר ראש השנה און מ'נעמט אויף זיך אהבת ישראל פארן דאווענען. מחזק זיין איינער דעם אנדערן איז די עבודה פון דער צייט, און דער גרעסטער שונא דערפון איז ליצנות. מיט ר' צדוק ווייזט ער אז ליצנות איז דער היפך פון אמונה און שליסט א מענטש ארויס פון די היכלות פון תפילה. פרעה, א לץ, איז אנטלאפן מיט שפאס פון דעם אמת פון די מכות, און איז באשטראפט געווארן מדה כנגד מדה. צום סוף רעדט ער פון ראש השנה ווי א טאג פון אמת, און פון דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל.

ענינים: חודש אלול · ספיקות אין אמונה און עמלק · בין אדם לחבירו · שמיטה און יובל

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט