דרוש בענין - זמני תשובה הנרמזים בפרשיות התורה
פרטים: אלול תשנ"ג (1992–93) אידיש 1 שעה 17 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז די פארגעסענע און פארלוירענע נשמות פון סוף הימים זענען פארבונדן מיטן ראשית, אז דער אייבערשטער פארגעסט זיי קיינמאל נישט כאטש עמלק וויל זיי פארלירן, און אז אלול איז דער זמן פון השבת אבידה, וואס מ'דארף דינען מיט דעם אש וואס איז דער חילוק צווישן ישראל און עמלק.
דער משגיח עפנט מיטן חתם סופר אויף פרשת כי תבוא, וואס פארבינדט עמלק, "ראשית גוים", מיט ביכורים און מיט די לעצטע פירות. כלל ישראל זענען דעם אייבערשטנס ראשית תבואתה, און די ביכורים, די פריצייטיגע פירות, געהערן קיין ירושלים, דער ערשטער ארט וואס איז באשאפן געווארן. אנטקעגן זיי שטייען די פארגעסענע פירות, שכחה, לקט און פאה, וואס דער משגיח גלייכט צו די פארנאכלעסיגטע נשמות פונעם לעצטן דור; פונדעסטוועגן זענען זיי פארבונדן מיטן ראשית, ווי מ'זעט ביי רות און ביים אביון וואס איז משיח. דערנאך פרעגט ער פארוואס המן'ס געלט האט אויסגעלאזט די אלף ושבע מאות וחמשה ושבעים פון די ווים פונעם משכן, און פארוואס משה רבינו האט זיי פארגעסן: זיי זענען נשמות פון שכחה, אינדרויסן פונעם פארהאנג, און דער אייבערשטער האט אים דערמאנט. שבט דן, וואס האט צוריקגעגעבן אבידות, און אסתר שטייען אנטקעגן עמלק, וואס וויל אז אידן זאלן פארלוירן ווערן. אלול איז דער זמן פון השבת אבידה. צום סוף איז המן'ס געלט געווען קאלט, און א אידישע נתינה האט אש; דער משגיח מוטשעט זיך אז מ'זאל דאווענען און לערנען מיט פייער.
ענינים: חודש אלול · די עבודה פונעם לעצטן דור · ספיקות אין אמונה און עמלק