דרוש בענין "ואין נוהגין כן וכו' וטוב לב משתה תמיד" (סיום שו”ע או”ח רמ"א)
פרטים: פורים קטן תשנ"ב (1991–92) אידיש 38 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט די לעצטע ווערטער פונעם רמ"א וועגן פורים קטן: פארוואס ער הייסט מרבה זיין א ביסל אין סעודה כאטש דער מנהג גייט נישט ווי דער ר"ן, און ווי אזוי "וטוב לב משתה תמיד" לאזט יוצא זיין די מחמירים אן גיין קעגן דעם מנהג.
דער משגיח לערנט דעם לעצטן סימן פון שולחן ערוך אורח חיים, וואו דער רמ"א ברענגט דעם ר"ן אז פורים קטן איז מען מחויב אין משתה ושמחה, זאגט אז דער מנהג איז ווי תוספות, און פונדעסטוועגן הייסט ער מרבה זיין קצת בסעודה "לצאת ידי המחמירים", און ענדיגט מיט "וטוב לב משתה תמיד". דער רמ"א איז דאך זייער שטרענג אויף מנהגים, פארוואס פירט ער דא איין א נייעם מנהג? דער משגיח ברענגט דעם מגן אברהם אז ווער עס האט געהאט א נס דארף מאכן יענעם טאג א יום טוב, וואס דער חתם סופר לערנט ארויס פון דעם קל וחומר פון הלל אין גמרא, און דעם מגן אברהם אז א יארצייט האלט מען ביידע אדר'ס. די משתה פון פורים איז אבער א באזונדער דין מיט יין, ווייל דער נס איז געקומען דורך יין. ממילא איז אפילו תוספות מודה אז מ'דארף זיך פרייען פורים קטן, נאר נישט מיט יין. דער תירוץ פונעם רמ"א איז אז אידן זאגן אלעמאל לחיים. צום סוף ברענגט ער רב שמואל בר שילת, א אייניקל פון המן.
ענינים: פורים קטן און שנת העיבור · פורים