רצה ר' שמעון שישמחו בהילולא שלו

פרטים: סעודת ל"ג בעומר תשס"ד (2003–04) אידיש 1 שעה 3 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פארוואס רבי שמעון בן יוחאי האט געוואלט אז מ'זאל זיך פרייען ביי זיין הילולא: ל"ג בעומר איז מגלה די פנימיות פון יעדן איד, אזוי ווי יום כיפור און פורים, און ס'איז א טאג פון דורש לציון; און ער רופט אויף צו דאנקען דעם אייבערשטן פאר די אפענע נסים וואס ער טוט פאר אידן.

דער משגיח עפנט מיט די ווערטער פון אליהו הנביא צו רבי שמעון בן יוחאי, אז מיט'ן זוהר וועט מען ארויסגיין פון גלות, און ער ערקלערט אז דאס מיינט אויך די ספרי חסידות וואס זענען געבויט אויף אים, ווייל דער בעל שם טוב איז געווען די נשמה פון רבי שמעון. די שמחה פון זיין הילולא איז למעלה מן הטבע, א שמחה פון ימות המשיח. ל"ג בעומר איז א בחינה פון יום כיפור און פון פורים: אלע דריי זענען מגלה די נקודה הפנימית פון א איד, דעם "רוצה אני" וואס דער רמב"ם זאגט אז ער ליגט אין יעדן איד, און רבי שמעון אליין האט אין דער גמרא מגלה געווען אז דער חטא אין די צייטן פון המן איז נאר געווען פון אויסן. ספירה היינט איז א זכר למקדש, א דורש לציון, און ל"ג בעומר, וואס קומט פון קודש הקדשים, איז א ספעציעלער טאג דערפון. צום סוף שילדערט ער דעם עולם אין מירון און די אפענע נסים אין ארץ ישראל, און זאגט אז מ'דארף דאנקען דעם אייבערשטן.

ענינים: ל"ג בעומר און רבי שמעון בר יוחאי · ניסים און מלחמות אין ארץ ישראל · הודאה און שבח צום אייבערשטן · דער פינטעלע איד: די פנימיות'דיגע נקודה פון יעדן איד

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט