א - ביאור המדרש על הפס' “קראתי למאהבי המה רמוני'” זמן לעבוד ה' באבילות.
פרטים: ט' באב תשל"ז (1976–77) אידיש 59 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט דעם מדרש אז די נביאים האבן "פארנארט" כלל ישראל כדי זיי זאלן נישט אויפהערן האפן אויף משיח, און ער לערנט אז אין די טעג פון אבילות גייט מען צו ירושלים און צום הימל מיט טרערן, מיט צובראכענע הערצער און מיט דער תפילה וואס משה רבינו האט נישט פארענדיגט.
לויט דעם יערות דבש ברענגט דער משגיח דעם מדרש אויף "קראתי למאהבי המה רמוני": די נביאים האבן מתקן געווען תרומה ומעשר אין חוץ לארץ, כדי אידן זאלן גלייבן אז משיח קומט באלד. ווייל דער קץ איז באהאלטן געווארן כדי אידן זאלן נישט פאלן אין יאוש, האט דער "נארן" אויפגעהאלטן די האפענונג, און די האפענונג נאך צוויי טויזנט יאר איז אליין א סימן פון גאולה. ער ערקלערט אז ירושלים איז יראה און שלום, דער ארט פון דער שכינה צו וועלכן יעדע אידישע נשמה ציט זיך, און אז אין די טעג איז דער פאספארט צום הימל געוויין און נישט שמחה. דורך א קשיא פונעם אבני נזר אויף ר' יוחנן ווייזט ער אז דער אייבערשטער אליין האט פארברענט דעם בית המקדש, יעדן רגע פון ניי, און אז די ווארעמע תפילות און טרערן וועלן אים אויפבויען. צום סוף ערקלערט ער ואתחנן: ביי משה רבינו'ס תפילות האט געפעלט נאך איינע, און כלל ישראל דארף זי פארענדיגן אויף תשעה באב.
ענינים: תשעה באב · דער בית המקדש און דער חורבן · ירושלים און דער כותל · דער כח פון תפילה · ווארטן אויף משיח