ישראל נקראים על שם השבעה פירות שנשתבחו בהן א"י (שייכות לפרשת ליתרו)
פרטים: ט"ו בשבט תשמ"ד (1983–84) אידיש 1 שעה 13 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז די שבעת המינים ווערן געשאצט לויט ווי נאנט זיי שטייען צום ווארט "ארץ", וואס איז מרמז אויף עולם הבא און יראת שמים, און אז יעדער איד, אפילו דער נידריגסטער, איז איינער פון די פירות און איז מקושר צו ארץ אזוי ווי דער רימון.
דער משגיח עפנט מיטן פסוק "שלחיך פרדס רמונים", וואס רש"י טייטשט אויף די קליינע אידן, און מיט דעם אז דער יאר טיילט זיך אין פיר פערטלעך, און טבת און שבט, אזוי ווי תמוז און אב, געהערן צום נידריגן לעצטן פערטל ביז חמשה עשר בשבט. ער ברענגט דעם מדרש אז די מרגלים האבן געדארפט נעמען רימונים, און די גמרא אין ברכות אז דער סדר פון די ברכות גייט לויט ווי נאנט א פרוכט שטייט צום ווארט "ארץ". ארץ, ערקלערט ער, איז מרמז אויף עולם הבא און אויף יראת שמים, און דערפאר חזר'ט משה רבינו עס איבער אין ספר דברים. דער רימון איז דער ווייטסטער פון ארץ, אבער פונדעסטוועגן איז ער מקושר דערצו. דאס שטעלט ער צו צו אחר און רבי מאיר, צו דער מחלוקת פון רב המנונא און רב חסדא, צו כיסוי שערות און קמחית, און צו דעם חיוב צו מקרב זיין די ווייטע. ער ענדיגט אז יעדער איד איז איינער פון די פירות, און מיט תפילות פאר חמשה עשר בשבט.
ענינים: ט"ו בשבט · קדושת ארץ ישראל · די מעלה פון יעדן איד