פרקי אבות

פרק ששי: The קדושה of צדיקים and the חשיבות of Learning תורה

פרטים: תשל"ח (1977–78) ענגליש 1 שעה 29 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען דעם פרק ששי פון פרקי אבות ערקלערט דער משגיח די קדושה פון צדיקים, וועמענס נאמען אליין טראגט קדושה, און די גרויסקייט פון א איד וואס לערנט תורה לשמה, פאר וועמען די גאנצע וועלט איז באשאפן און וואס די תורה היט אים אפ פון עבירות.

דער משגיח עפנט דעם פרק ששי פון אבות, וואס מ'האט צוגעלייגט, און פרעגט פארוואס די משנה דערמאנט דעם נאמען פונעם תנא: א צדיק וואס לערנט תורה לשמה ווערט אזוי הייליג אז זיין נאמען אליין איז תורה. דער נאמען פון א מענטש איז זיין נשמה, אזוי ווי אדם הראשון האט געגעבן יעדע באשעפעניש א נאמען לויט אירע אותיות; א רשע פארלירט זיין נאמען, ווי מ'זעט ביי זמרי און כזבי, און משה רבינו האט גערופן דתן ואבירם מיטן נאמען פון זייער צדיק'דיגן טאטן. דערנאך פרעגט ער וואס זענען די "דברים הרבה" וואס דער לומד לשמה איז זוכה. א הייליגע זאך ווערט גרינג פארדארבן, ווי יין וואס איז א רמז אויף עולם הבא, און דער שכר איז העכער פון וואס א נביא האט געזען. די גאנצע וועלט איז כדאי פאר אזא צדיק, און אלעס וואס קומט פאר אויף דער וועלט איז צוליב די צדיקים. לויט'ן דרך ה' ווייזט ער אז מצוות ברענגען אראפ שפע, און תורה לשמה מער פון אלעס. אזא איד איז אוהב דעם אייבערשטן און מענטשן, און ווערט ליב געהאט פון ביידע. מעשיות פון צדיקים וואס האבן געשפירט אן איסור אין עסן ווייזן ווי די תורה היט אים אפ פון חטא.

ענינים: פרקי אבות · תורה לשמה און התמדה · קריאת שם פאר א קינד · מעשיות פון צדיקים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט