Every איד has the קדושה of one of the ימים טובים
פרטים: אמור תשס"ג (2002–03) ענגליש 54 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז יעדער איד איז א שבת, אן אות אין דער תורה און איינער פון די מועדים פון פרשת אמור, און אז דאס לחם הפנים וואס איז געבליבן ווארעם און פריש ווייזט אז דעם אויבערשטנס אהבה צו דעם נידעריגסטן איד ווערט קיינמאל נישט אלט.
דער משגיח עפנט מיט דעם אז ס'איז דא זעכציג ריבוא שבתים, אזוי ווי ס'איז דא זעכציג ריבוא נשמות און זעכציג ריבוא אותיות אין דער תורה, און יעדער איד האט זיין אייגענעם שבת. פרשת אמור לייגט צו אז יעדער איד איז אויך א מועד: א תלמיד חכם וואס ארבעט נישט איז שבת, איינער וואס ארבעט נאר אויף אוכל נפש איז יום טוב, און אנדערע זענען חול המועד אדער ראש חודש. תשעה באב איז דער איינציגער מועד וואס פעלט אין דער פרשה: א איד מיט גרויסע כוחות וואס איז קאליע געווארן. דערנאך גייט ער איבער צום לחם הפנים וואס איז געבליבן פריש ניין טעג, און צום בן איש מצרי, און ער ווייזט אז רש"י'ס צוויי פשטים זענען איין פשט: די מחנה איז געווען אויסגעשטעלט ווי א ספר תורה, די צוועלף חלות זענען קעגן די שבטים, און דער מגדף האט געלייקנט אז דעם אויבערשטנס אהבה צום נידעריגן שבט דן בלייבט ווארעם. ער פארבינדט עס מיט המן'ס טענה און מיט פורים, און ער שליסט מיט דער וואך פון הוד, פסח שני און ל"ג בעומר וואס הייבן אויף דעם נידעריגן איד.
ענינים: די מעלה פון יעדן איד · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל