הטומאה הוא כקוף בפני אדם. החילוק בין קדושה וטומאה - ביטול להקב"ה. יניקת הקליפה מבחינת אחוריים' שלש קליפות הטמאות וקליפת נוגה.

פרטים: פרק ו ענגליש 57 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז די טומאה איז ווי א קוף אקעגן א מענטש, אז דער גאנצער חילוק צווישן קדושה און טומאה איז ביטול צום רבונו של עולם, און אז די קליפות לעבן נאר פון א קליינעם ניצוץ פון בחינת אחוריים.

דער משגיח עפנט מיט דעם אז די טומאה מאכט נאך די קדושה: דער קו"ף מאכט נאך דעם ה"א ווי א קוף מאכט נאך א מענטש, און די סעודה פון אחשורוש האט נאכגעמאכט דעם בית המקדש. דער חילוק איז ביטול: די קדושה איז בטל צום רבונו של עולם, און די טומאה איז א דבר נפרד פאר זיך. ער ווייזט אז תורה מיט יראת שמים און יעדע צוזאמענקום פון צען אידן ברענגט די שכינה, אפילו ביי די צען מרגלים. א דבר נפרד לעבט נאר פון א קליינעם ניצוץ קדושה וואס קומט פון בחינת אחוריים, באנייט יעדן רגע, און דער ניצוץ איז אין גלות; די עבודה פון א איד איז אים ארויסצונעמען, און חנוכה און פורים ברענגען אראפ די קדושה צום נידריגסטן ארט. דערנאך מאכט ער א חילוק צווישן די שלש קליפות הטמאות, וואס מ'קען נישט מעלה זיין היינט, און וואס ווערט פון זיי גענערט; ער ערקלערט די פיר קליפות און די חיות פון דער מרכבה פון יחזקאל, און ער ענדיגט מיט זכר און נקבה אין קדושה און אין סטרא אחרא, די שבעה עממים אלס מדות, און פארוואס דומם ווערט נישט דערמאנט.

ענינים: קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · ענוה און ביטול

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט