כנגד עשר ספירות דקדושה יש זה לעומת זה “עשר כתרין דמסאבותא” . סימן להשראת הקדושה - שבטל להקב"ה ובטומאה להיפוך.

פרטים: פרק ו ענגליש 51 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים לערנען תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז קעגן די צען כוחות פון קדושה שטייען צען "כתרין דמסאבותא", און אז קדושה רוט נאר אויף דעם וואס איז בטל צום אייבערשטן, וואס יעדער איד איז בכח.

דער משגיח עפנט תניא פרק ו: אזוי ווי די נפש פון קדושה האט צען כוחות, אזוי האט די נפש פון קליפת נוגה צען כוחות פון טומאה, "זה לעומת זה". ער מערקט אן אז נאר ביי טומאה שטייט דער לשון "כתרים", ווייל זי האט א ישות און האלט זיך פאר גרויס, און ער פארבינדט די צען מיט די צען זין פון המן. טומאה, זאגט ער, איז קיינמאל נישט באמת צען נאר ניין אדער עלף, ווי מ'זעט ביי די עלף אמות פון דער תיבה, די עלף יריעות עזים פונעם משכן און די עלף סממנים פון דער קטורת. דערנאך ערקלערט ער אז די מדות קען מען נוצן פאר עבודת השם אדער פאר שטותים; ס'איז נישטא קיין רשות, און ליידיגע זאכן זענען "רעות רוח", א צעברעכן פון דער נשמה'ס פארבינדונג. קדושה רוט נאר אויף דעם וואס איז בטל, און יעדער איד איז בטל בכח, ווי די היסטאריע פון מסירות נפש ווייזט, א ירושה פון אברהם אבינו. צום סוף דערציילט ער א מעשה פון דעם בעל שם טוב'ס טאכטער און ענטפערט אויף פראגעס.

ענינים: קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · ענוה און ביטול

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט