ביאור קליפת נוגה - “קדושים תהיו” - כנגד פריעה. (ישמעאל ומצוות מילה)

פרטים: פרק ז ענגליש 52 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט די קליפת נוגה, די מיטלסטע מדריגה וואס א איד קען אויפהייבן ווען ער נוצט מותר'דיגע זאכן לשם שמים, און ער ווייזט דעם זעלבן כלל ביי מילה און פריעה, וואס ער פארבינדט מיט ישמעאל'ס טענה אויף ארץ ישראל.

דער משגיח שטעלט אנטקעגן די שלש קליפות הטמאות, וואס קענען קיינמאל נישט אויפגעהויבן ווערן, מיט דער קליפת נוגה, וואס איז ווי א וואג וואס נייגט זיך צו קדושה אדער צו טומאה לויט די כוונה. כשר'ע מאכלים זענען נוגה: אז מ'עסט זיי לשם שמים גייען זיי ארויף ווי א קרבן, און אז מ'עסט מער ווי מ'דארף פאלן זיי אראפ. ער ברענגט דעם רמב"ן אויף "קדושים תהיו" און א פסיכאלאג וואס האט געזאגט אז הנאה איז א באמת'ע באדערפעניש פונעם מענטש, און שטעלט צוויי תנאים: נישט צופיל, און לשם שמים. ער לערנט פרק ז אין תניא, אז נוגה איז אויבן כולו טוב און דא אונטן געמישט, און אז פלייש און וויין וואס מ'עסט כדי צו האבן א הרחבת הדעת צו תורה, אדער לכבוד עונג שבת, ווערן אויפגעהויבן. דעם זעלבן כלל געפינט ער ביי מילה: דריי הייטלעך שניידט מען אפ, און די פערטע, די פריעה, ציט מען ארויף. פון דעם קומט ער צו ישמעאל'ס "ריקע" מילה, צו חברון אלס דער ארט פון מילה, צו שכם אלס דער ארט פון פריעה, און צום חידוש פונעם שאגת אריה אז בני ישמעאל זענען נישט מחויב אין פריעה.

ענינים: קדושה און קליפה · עבודה בגשמיות · ברית מילה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט