דרשה בירושלים עיה"ק - דרוש בענין הדביקות של הקב"ה בישראל שנתגלה בספר דברים

פרטים: דברים תשמ"ח (1987–88) אידיש 1 שעה 45 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

פון דער הלכה אז מ'דארף שרייבן די גאנצע תורה ווייל מ'טאר זי נישט שרייבן מגילות מגילות, ערקלערט דער משגיח אז די תורה און די וועלט זענען א שירה פון חיבורים, אז די הפסקים צווישן די ספרים זענען דער גלות, און אז שבת חזון, ווען מ'הייבט אן ספר דברים, וועט נתגלה ווערן אז ס'איז קיינמאל נישט געווען קיין גט צווישן הקב"ה און כלל ישראל.

דער משגיח עפנט מיטן פסוק אין דער פרשה וועגן אריבערגיין דעם גבול פון בני עשו, וואס ער פארבינדט מיט די ימי בין המצרים. דערנאך ברענגט ער דעם רמב"ם אז די מצוה פון "כתבו לכם את השירה" מיינט די גאנצע תורה, ווייל מ'טאר נישט שרייבן מגילות מגילות, און דעם חתם סופר'ס טעם: די דרשות פון סמוכים פארבינדן יעדע פרשה מיט דער צווייטער. א גאנצן חומש מעג מען שרייבן באזונדער, ווייל צווישן די ספרים דרש'נט מען נישט קיין סמוכים. די גמרא רופט די גאנצע תורה שירה, און פונדעסטוועגן איז דוד נענש געווארן פארן רופן זי זמירות. דער משגיח ערקלערט אז די נעימות פון א שירה ליגט אינעם חיבור צווישן אירע טיילן, און אז די וועלט, וואס איז באשאפן געווארן דורך דער תורה, איז אזא שירה פון זיבן קולות וואס שבת פארענדיגט. די פיר שורות צווישן די ספרים, וואס פון זיי לערנט מען די צוועלף שורות פונעם גט, זענען דער גלות. ווען משיח וועט קומען וועט נתגלה ווערן אז ס'איז קיינמאל נישט געווען קיין גט, און שבת חזון טראגט שוין יעצט דאס ליכט.

ענינים: ניגון און שירה · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט