דרוש על "כי ציד בפיו"; וחילוק בין שיטת יעקב לשיטת עשו
פרטים: תולדות תשל"ג (1972–73) אידיש 1 שעה 2 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט פארוואס יצחק האט געדארפט מטעמים כדי צו בענטשן, פארוואס ער האט ליב געהאט עשו "כי ציד בפיו", און וואס איז דער חילוק צווישן דעם דרך פון יעקב, וואס פארמאכט זיך פון די תענוגים פון עולם הזה, און דעם דרך פון עשו.
דער משגיח עפנט מיט מעשיות פון צדיקים וואס האבן נישט באמערקט וואס זיי עסן, און פרעגט פארוואס יצחק האט געדארפט מטעמים פאר די ברכות. ער ערקלערט אז א מענטש דארף יעדע רגע נייע השפעות פון הימל, און אין דעם מאכל ליגן ניצוצות פון קדושה; א צדיק שפירט די קדושה, ווי מ'זעט פון א תלמיד פונעם סלאנימער און פונעם בעלזער רב. רבקה האט קיינמאל נישט דערציילט יצחקן ווער עשו איז; יצחק האט געהאלטן עשו פאר א צדיק נסתר, ווייל די מטעמים וואס עשו האט געברענגט האט באמת יעקב צוגעגרייט און געשחט'ן. דאס ערקלערט "כי ציד בפיו" און דעם איבעריגן ה' אין "צידה". די ברכה איז געווען מדה כנגד מדה: מאכלים וואס ברענגען צו תורה, און דער עיקר, אלקות. דערנאך שטעלט ער אנטקעגן דעם דרך פון יעקב, זיך פארמאכן פון תענוגי עולם הזה כדי צו שפירן א טעם אין עולם הבא, מיט עשו'ס "אכול ושתו כי מחר נמות". צום סוף רעדט ער פון יציבות, פון דינען השם יתברך ווען דאס הארץ איז פארמאכט, און פונעם ישמח משה אז יעקב האט באקומען די ברכה אין עשו'ס בגדים.
ענינים: יצחק, יעקב און עשו · כשרות און קדושת האכילה · עבודה בגשמיות