שלא להתערב במחלוקת של צדיקים; ואודות ח' ט' וי' טבת

פרטים: ויגש תשל"ז (1976–77) אידיש 1 שעה 33 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט פון פרשת ויגש אז אין גלות דארפן אידן זיך האלטן צוזאמען, זיך נישט אריינמישן אין מחלוקת פון צדיקים, און צוריקקריגן די איידעלע הרגשה פון יראת שמים, וואס אויף איר פארלוסט קלאגט מען אין ח' ט' און י' טבת.

דער משגיח עפנט מיט דעם אז ויגש איז די פרשה פון ארונטערגיין אין גלות, און די ערשטע עצה איז אהבה צווישן אידן: יהודה גייט צו צו יוסף כדי צו דערוועקן אהבה, און יוסף איז געשטיגן דורך זיין ליבשאפט צו יעדן. לויט דעם באר מים חיים ערקלערט ער פארוואס יוסף האט זיך באהאלטן פון זיין טאטן: אלע צוועלף שבטים האבן געמוזט קומען קיין מצרים בהצנע כדי איינצופלאנצן קדושה. ווייל צדיקים זענען העכער פון אונז, זאגט ער, קען מען זיי נישט משפט'ן; פון דעם מדרש ווי די שבטים קוקן צו יהודה'ס מחלוקת מיט יוסף, און מעשיות פון ראפשיץ, לענטשנא, רבי ברוך'ל און דעם קדושת לוי, ווארנט ער זיך נישט אריינצומישן. דערנאך גייט ער איבער צו טבת: דאס איבערזעצן די תורה אויף יווניש האט געברענגט חושך, און כלל ישראל האט פארלוירן די הרגשה. א שוחט דארף יראת שמים כדי צו שפירן א פגימה דקה, און א קלאפ אין דעם אבר פארלאנגט א חשבון הנפש. צום סוף רעדט ער וועגן נזיקין, תיקון און גלגולים.

ענינים: אהבת ישראל און אחדות · התקשרות צו צדיקים און אמונת חכמים · חודש טבת און עשרה בטבת · יראת שמים

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט