גלות יעקב לחרן' מקום חרון אף של מקום; ועבודתו שם לאוקמא שכינתא מעפרא

פרטים: ויצא תשל"ח (1977–78) אידיש 1 שעה 17 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט דעם גלות פון יעקב אבינו אין חרן, דעם מקום פון חרון אף, און זיין עבודה דארט אויפצוהייבן די שכינה, וואס רחל איז מרמז אויף איר, פון שטויב.

דער משגיח ערקלערט אז יעקב אבינו איז ארויסגעגאנגען אין גלות כדי אויסצוטרעטן א וועג פאר זיינע קינדער. ביים ארויסגיין פון ארץ ישראל האט ער געזען דעם בית המקדש געבויט און חרוב, ער איז מתקן געווען ערבית, א תפילה פון חושך, און איז געגאנגען קיין חרן, דעם מקום פון חרון אף. ווען ער האט געקושט רחל און געוויינט, האבן די מענטשן פון חרן, וואס האבן זיך געבארעמט מיט זייער צניעות, געטענהט אז ער איז פורץ גדרו של עולם; דער משגיח ווייזט אן אז דאס איז געווען דער קרייז פון לבן, וואס איז בלעם, און אז די אומות ווייזן ארויס זייער שיינקייט דוקא וואו זיי זענען די מערסטע פארדארבן. דערנאך ערקלערט ער אז רחל איז מרמז אויף די שכינה בהתגלות וואס גייט מיט כלל ישראל אין גלות: דערפאר האט יעקב געוויינט, דערפאר ליגט רחל נישט אין מערת המכפלה, און דערפאר איז לבנס פארביטונג געווען אזוי שווער. יעקב האט זיך קיינמאל נישט אפגעריסן פון באר שבע, און דער היינטיגער גלות צווישן די פראגרעסיווע מענטשן פאדערט אפגעזונדערטקייט, תורה, תהלים און טרערן.

ענינים: יעקב, לבן און די אמהות · די שכינה און גלות השכינה · גלות אלס הכנה צו גאולה · אידן און די אומות העולם

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט