עבודת יעקב ביציאה מסביבה של קדושה לארצת קליפת חכמת החיצוניות

פרטים: ויצא תשל"ג (1972–73) אידיש 1 שעה 1 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט פרשת ויצא אלס דער וועגווייזער פאר א איד וואס מוז ארויסגיין פון א סביבה פון קדושה קיין חרן, דאס לאנד פון חכמה חיצונית: יעקב אבינו איז געבליבן צוגעבונדן צו באר שבע, ער האט געארבעט פארן רבונו של עולם און נישט פאר לבן, און ער האט אויסגעלייזט די אידישע נשמות פון דארט.

דער משגיח הייבט אן אז די פרשה אליין שרייט אירע לימוד: ויצא איז דאס ארויסגיין פון א מקום פון קדושה קיין חרן. ווייל יעקב אבינו האט קיינמאל נישט איבערגעריסן זיין קשר מיט'ן טאטנס שטוב, איז די גאנצע סדרה געשריבן אן קיין איין הפסק. חרן איז געווען ארץ בני קדם, דער צענטער פון חכמה חיצונית און פון פראגרעס, און לבן איז געווען איר גרעסטער חכם. דער געזונטער מצב פון א איד איז צו וואוינען בדד, אבער אמאל צווינגט אים דער רבונו של עולם ארויסצוגיין, אזוי ווי יעקב איז געשיקט געווארן. דעמאלט דארף ער גיין צוגעבונדן מיט א שבועה, מיט א שטריק, צו באר שבע, און אנגעטון אין ביטחון. דער משגיח שילדערט די פערצן יאר פאר רחל און לאה אלס עבודת השם, די שעפסן אלס אידישע נשמות וואס יעקב דארף אויסלייזן, און רחל וואס וויינט אויף אירע קינדער אין גלות. צום סוף רעדט ער וועגן די נסיונות פון בית לבן, אז מ'גייט אהין נאר ווען מ'מוז און נאך א הכנה, און ער דערציילט מעשיות אז תורה אן יראת שמים איז נישט קיין תורה.

ענינים: יעקב, לבן און די אמהות · חברים און די סביבה · בטחון

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט