חיזוק בתפילה

לעשות ריח ניחוח לה'' בא אתה וכל ביתך אל התיבה' רמב"ן פרשת בא' אגרות מבעל התניא ורבי ר' יונתן בעניני תפילה.

פרטים: תשס"ה (2004–05) אידיש 1 שעה 7 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

שבעה עשר בתמוז, ווען דער קרבן תמיד איז בטל געווארן, רופט דער משגיח צו א תפילה וואס איז א "ריח ניחוח" פארן אייבערשטן: דאווענען מיטן גאנצן מענטש, הויך, לאנג און צוזאמען מיטן ציבור, ווי א תיבה וואס ראטעוועט פונעם מבול פון די לעצטע דורות.

דער משגיח עפנט מיט שבעה עשר בתמוז: שבירת הלוחות האט געברענגט שכחה, דערפאר דארף מען איבערחזר'ן באקאנטע זאכן; און ווייל דער תמיד איז בטל געווארן, שטייען אונזערע תפילות אויף זיין פלאץ און דארפן זיין א "ריח ניחוח". ער ברענגט דעם בעל שם טוב'ס פשט אין "צוהר תעשה לתיבה": מען דארף אריינגיין אין דער תיבה, דאס ווארט פון תפילה, מיטן גאנצן מענטש, ווייל תפילה איז די תיבת נח קעגן דעם מבול פון תאוות און אפיקורסות פאר משיח. ער שטעלט אוועק תורה קעגן תפילה: פאר לערנען באקומט מען כבוד, און פון לאנג דאווענען לאכט מען, אזוי ווי די גמרא האט געזאגט. פונעם רמב"ן סוף פרשת בא ווייזט ער אז די כוונה פון דער בריאה איז אז מענטשן זאלן זיך צוזאמענקומען און מודה זיין פארן אייבערשטן, דערפאר דארף תפילה א קול. ער לערנט בריוו פונעם בעל התניא און פון רבי יונתן אייבעשיץ, דערציילט מעשיות וועגן שפעט קומען און הויך דאווענען, רעדט וועגן די היכלות פון פסוקי דזמרה, און פארענדיגט מיט א ווארענונג קעגן ליצנות און פאליטיק און מיט אהבת חברים.

ענינים: דאווענען מיט'ן ציבור און דער בית הכנסת · כוונה אין דאווענען

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט