מהתורה שלומד יש מזון לנשמה' ומהמצות שמקיים נעשה לבוש להנשמה. גדלות התורה לפי השגתו וגדלות נשמתו.

פרטים: פרק ד אידיש 43 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק ד ערקלערט דער משגיח ווי אזוי לימוד התורה איז מלביש די נשמה פונקט ווי די מצוות, און פארוואס יעדן אידס חלק אין דעם הענגט אפ אין זיין השגה און אין דעם שורש פון זיין נשמה.

דער משגיח פרעגט פארוואס דער תניא רופט תורה א לבוש פון דער נשמה, ווען געווענליך הייסט תורה דער מזון פון דער נשמה און די מצוות זענען אירע מלבושים. ער ענטפערט אז דער תניא רעדט פונעם מצוה'דיגן חלק פון לימוד התורה, ווייל לערנען איז אליין איינע פון די תרי"ג מצוות. מיט "כי נר מצוה ותורה אור" ווייזט ער אז מען קען זיי נישט אפטיילן. ער ערקלערט אז ציצית, סוכה און שבת זענען כולל אלע מצוות, דערפאר האט א טלית נישט קיין ארבל, און אז מלבושים קאסטן מער ווי מזון, אזוי ווי מצוות קאסטן געלט און תורה איז בחינם. תורה איז מלביש א מענטש טאפלט: זי איז כולל אלע מצוות, און זי איז מלביש זיין מוח. מיט דער מעשה פונעם אפטער רב און דעם רמב"ם'ס בריוו לערנט ער אז יעדע נשמה האט אן אפגעמאסטענעם חלק אין תורה לויט איר שורש. צום סוף רעדט ער וועגן די מדריגות אין זמן און פרשת פרה.

ענינים: טעמי המצוות און דער כח פון א מצוה · דער כח און די מעלה פון תורה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט