עשר כתרין דמסאבותא כנגד עשר ספירות דקדושה. ביאור טעם שהטומאה נקראת כתרין.

פרטים: פרק ו אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויפן תניא פרק ו ערקלערט דער משגיח אז קעגן די צען כחות פון קדושה זענען דא צען "כתרין" פון טומאה, פארוואס די טומאה הייסט כתרין און סטרא אחרא, און ווי אזוי א איד הייבט אויף קליפת נוגה ווען ער טוט אפילו א רשות לשם שמים.

דער משגיח עפנט מיטן כלל "זה לעומת זה עשה האלקים": דער אייבערשטער האלט קדושה און טומאה אין א באלאנס, און נאר דער וואס נעמט דעם רבונו של עולם צו זיך מאכט איבערוועגן. דאס ווייזט ער מיט דער גמרא פון רבי יהושע בן חנניה, מיט א מדרש וועגן דעם שטן ביי די געבורטן פון די אבות, און מיט די גרויסע מכשפים פון אמאל. דערנאך לערנט ער תניא פרק ו: אזוי ווי די נפש האלקית האט צען הייליגע ספירות, אזוי האט די נפש הבהמית פון א איד, פון קליפת נוגה, צען כחות פון טומאה. מיט די פיר קליפות פון א נוס, מיט ערלה, מילה און פריעה, און מיטן סימן פונעם בעל המסורה אויף פרשת קדושים, ווייזט ער אז נאר א איד קען מהפך זיין נוגה. ער ערקלערט פארוואס די טומאה הייסט "כתרין" און נישט ספירות, ווי אזוי דער שכל פירט די מידות, אז ס'איז נישטא קיין רשות אינמיטן, און מיט א ווארט פונעם קאצקער רבי'ן פארוואס די טומאה הייסט די "אנדערע זייט".

ענינים: קדושה און קליפה · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח) · די ספירות

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט