ישראל בטל לה' בעצם' ומקבל מצד הקדושה' הסיטרא אחרא ישות ואינו בטל לה'' ומקבל בבחינת אחוריים.
פרטים: פרק ו אידיש 42 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אויפן תניא פרק ו, אז קדושה איז דאס וואס איז בטל צום רבונו של עולם און באקומט פון אים פנים בפנים, און די סטרא אחרא איז א ישות פאר זיך וואס באקומט איר חיות נאר בבחינת אחוריים און בהסתר פנים.
דער משגיח עפנט מיטן תניא אז די שכינה רוט אויף צען אידן, ווייל צען איז דער מספר פון ביטול: אין א מנין פארלירט יעדער איד זיין אייגענע מציאות און ווערט א טייל פון איין אחדות. ער ברענגט דערויף ראיות פון די מספרים פון די שבטים, וואס האבן זיך אלעמאל געענדיגט מיט צענער און הונדערטער, און פון דעם וואס מ'לערנט ארויס א מנין פון די מרגלים, און ער איז מסביר אז נאר דער חלק הטוב פון אידן איז זיך מצרף, אבער רע, אזוי ווי גוים, קען זיך נישט פאראייניגן, ווייל קדושה איז יחוד און קליפה איז פירוד. דערנאך ערקלערט ער אז ווער עס זאגט "איך בין עפעס" נעמט אן ארט און שטופט אוועק דעם רבונו של עולם, אזוי ווי א בעל גאוה, נישט אזוי ווי דער ארון וואס האט נישט פארנומען קיין ארט. דער אויבערשטער גיט חיות יעדן רגע צו אלעס, נאר צו דער סטרא אחרא בבחינת אחוריים, דורך דעם מענטש וואס איז אן עולם קטן. צום סוף רעדט ער פון די צוויי מדריגות אין די קליפות, די דריי קליפות הטמאות און קליפת נוגה, ווי מ'זעט עס אין א נוס, אין מילה, אין ערלה, אין סידור און אין דעם מראה פון יחזקאל.
ענינים: קדושה און קליפה · ענוה און ביטול · די צוויי נפשות (תניא פרקים א-ח)