התחלת ביאור אהבה מסותרת. ישתדל להיות מרכבה לה' כפי יכולתו.

פרטים: פרק י"ז אידיש 43 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

ביים אנהייב פון תניא פרק י"ז ערקלערט דער משגיח ווי אזוי "כי קרוב אליך הדבר מאד" איז אמת ביי יעדן איד: דער מוח הערשט פון נאטור איבער דעם הארץ, ממילא איז עבודה פון שכל אלעמאל נאנט, חוץ ווען עבירות האבן צוגענומען די הערשאפט, און דאן דארף מען פריער טאן תשובה מיט א צובראכן הארץ.

ביים אנהייב פון א נייעם זמן הייבט דער משגיח אן מיט פרק י"ז, און ער ערקלערט אז דער גאנצער ספר התניא איז מיוסד אויפן פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד". ער חזר'ט איבער די פריערדיגע פרקים: די אידישע נשמה האט פון נאטור ליב דעם רבונו של עולם, אזוי ווי די אהבה פון שיר השירים, און ער ברענגט דעם טעם פונעם אבני נזר ביי א בת לוי און די מעשה מיטן לעכאוויטשער, וואס האט געשפירט די רגע ווען זיין רבי איז נפטר געווארן. די התבוננות אין די ברכות פון קריאת שמע דארף געבוירן אהבה און יראה, און וואו עס ברענט נישט איז דער רבונו של עולם מצרף דעם קאלטן שכל. פרק י"ז פרעגט: ווי אזוי קען די תורה זאגן אז אהבת השם איז נאנט, ווען אהבת השם און אהבת עולם הזה קענען נישט וואוינען צוזאמען און נאר צדיקים זענען מושל אויף זייער הארץ? דער תירוץ: דער מוח הערשט פון נאטור איבער דעם הארץ, ממילא איז עבודה פון שכל נאנט פאר יעדן, חוץ א רשע וואס האט פארלוירן די הערשאפט, אזוי ווי פרעה. אזא איינער דארף פריער טאן תשובה מיט א צובראכן הארץ, וואס הייבט אויף דעם לעצטן ה' פונעם שם הוי', און דאס ווייזט דער משגיח אויף פון לולב און אתרוג און פון ירושלים און רומי.

ענינים: צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז) · אהבת השם און דביקות · תשובה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט