כל הנשמות הם באים מחכמה שהוא למעלה מהשגה. אמונה מתלבש בחכמה. חידוש המסירת נפש של יהודי על מסירת נפש שיש פעמים אצל הגוים.

פרטים: פרק י"ח אידיש 43 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אויף תניא פרק י"ח אז יעדע אידישע נשמה איז געווארצלט אין חכמה, די נקודה וואס איז העכער פון הבנה און וואו דער אור אין סוף רוט, און דערפאר גיט אפילו דער פשוטסטער איד אוועק זיין לעבן אבי נישט צו לייקענען אין השם.

דער משגיח חזר'ט איבער די אהבה מסותרת וואס יעדער איד האט, ווייל אפילו די נידעריגסטע נשמה איז פארבונדן מיט חכמה עילאה. ער לערנט תניא פרק י"ח און ערקלערט אז חכמה איז נישט שכל, נאר דער "כח מה", די ערשטע נקודה אדער דער בליץ פון וואו די הבנה ווערט אויפגעבויט, אזוי ווי א טיפה וואס וואקסט אין בטן האם צו א קינד. ווייל דער אור אין סוף איז מלובש אין חכמה און קיין מחשבה קען השם נישט תופס זיין, איז אמונה העכער פון שכל, און לגבי השם איז יעדער איינער א "פתי" וואס גלייבט. אמונה איז א פארבאנד פון הרגש, אזוי ווי א מאמע צו איר קינד, און דערפאר האבן אפילו בעלי עבירות זיך מוסר נפש געווען על קידוש השם דורך די גאנצע היסטאריע, ווי די מעשה מיט די גנבים פונעם שפאלער זיידע. ביי גוים קומט מסירות נפש פון אריינרעדן; ביי אידן קומט עס פונעם שורש. צום סוף רעדט ער פון פרשת בשלח, די פרשה פון אמונה, פון השם'ס נאמנות צו כלל ישראל, און פון חמשה עשר בשבט אלס דער יום טוב פון אמונה.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל · מסירת נפש

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט