שורש ומהות של אהבה מסותרת. הם ירושה מהאבות' האבות הם המרכבה' יראת ה' ואהבת ה' נתאחדו בגופם ונמשכו לבניהם.

פרטים: פרק י"ח אידיש 44 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט תניא פרק י"ח, אז יעדער איד טראגט אין זיך א פארבארגענע אהבה און יראה צום רבונו של עולם בירושה פון די אבות, א נאטור אזוי ווי די ידיעות וואס בעלי חיים ירשענען, ווייל די אבות זענען געווען א מרכבה פאר דער שכינה.

דער משגיח חזר'ט איבער ווי די ערשטע זיבעצן פרקים פון תניא זענען מסביר דעם פסוק "כי קרוב אליך הדבר מאד" דורך התבוננות, און עפנט פרק י"ח, וואס ווייזט אז אפילו א פשוט'ער מענטש וואס קען נישט מוליד זיין אהבה און יראה, קען דינען דעם אייבערשטן מיט דער אהבה מסותרת וואס ער האט בירושה פון די אבות. כדי צו ערקלערן וואס ירושה איז, ווייזט ער פון דער טבע אז אייגנשאפטן און אינסטינקטיווע ידיעות גייען איבער צו די קינדער (די בין מיט איר האניג-שטאק, דער ביווער מיט זיין דאם, די שפין מיט איר וועב), אבער געלט און לימוד וואס מ'האט קונה געווען גייען נישט איבער. די אמונה פון א איד איז אזא נאטור, בירושה פון אברהם אבינו, וועמענס בריאה האט פארענדיגט די וועלט. עבירות קענען זי צודעקן, און מענטשן לייקענען זייער אמונה כדי צו פארענטפערן זייערע תאוות, אזוי ווי עשו און חיאל. אויך דער גוף פון א איד איז מסוגל פאר קדושה; א גר באקומט א נייעם גוף דורך טבילה, וועמענס עיקר איז ביטול. צום סוף ערקלערט ער אז אהבה און יראה גייען איבער בירושה ווייל די אבות זענען געווען א מרכבה, אינגאנצן בטל צום רבונו של עולם.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · אמונה פשוטה, למעלה פון שכל

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט