מסירת נפש של יהודי בא מחמת טבעו. (instinct) כי ה' שורשו.

פרטים: פרק י"ט אידיש 42 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט לויט תניא פרק י"ט אז אפילו דער פשוטסטער איד איז גרייט מוסר נפש צו זיין פארן רבונו של עולם פון א טבע וואס איז העכער פון שכל, אזוי ווי א פלאם וואס רייסט זיך ארויף צו איר שורש.

דער משגיח עפנט מיט דעם וואס מ'האט געזען אז אפילו די קלי קלים פון אידן זענען זיך מוסר נפש געווען אויף אמונה, נישט אזוי ווי גוים וואס גייען אוועק פאר זייערע זאכן נאר נאכדעם וואס מ'האט זיי אריינגעהאקט. די אידישע נשמה קומט פון בחינת חכמה, וואס איז למעלה מן הדעת, און דארט זענען אלע אידן גלייך; דערפאר האבן אידן געזאגט נעשה אן פרעגן קיין טעמים. דער תניא אין פרק י"ט איז דאס מסביר מיט "נר ה' נשמת אדם": יעדע זאך ציט צו איר שורש, עפער פאלט אראפ און פייער גייט ארויף צום יסוד האש. דער פלאם רייסט זיך ארויף כאטש ער וואלט דארט בטל געווארן, ווייל אזוי איז זיין טבע, א נאמען פאר א זאך וואס מ'קען נישט מסביר זיין. אזוי וויל די נשמה זיך מדבק זיין אין רבונו של עולם. דער משגיח ווענדט דאס אן אויף אדר און פורים, ווען אפילו די קלענסטע אידן ווייזן זייער קשר צום אייבערשטן. דערנאך ערקלערט ער אז קדושה קומט פון חכמה, וואס מיינט ביטול, און קליפה זאגט "איך בין עפעס", און ער ברענגט דערויף דעם ביטול פון א כלה און דעם סוחר, דעם "כנעני".

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט