אם אפי' קל שבקלים מוסר נפש לה'' למה היא חוטא? תירוץ - זה שטות.

פרטים: פרק י"ט אידיש 43 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אויף תניא פרק י"ט אז אפילו דער נידעריגסטער איד איז גרייט צו געבן זיין לעבן כדי נישט צו כופר זיין, צוליב דער אהבה מסותרת אין זיין נשמה, און ער זינדיגט נאר ווייל עס גייט אין אים אריין א רוח שטות.

דער משגיח חזר'ט איבער דעם תניא אז יעדער איד האט אן אהבה מסותרת צום רבונו של עולם, און דערפאר זענען אפילו פושעי ישראל מוסר נפש על קידוש השם. די אהבה קומט פון דער חכמה פון דער נפש האלקית, וואס ביי א רשע איז זי ווי א גליענדיגע קויל צוגעדעקט מיט אש. דערנאך פרעגט ער: אויב ער איז גרייט צו שטארבן פארן רבונו של עולם, פארוואס זינדיגט ער א גאנץ לעבן? דער תירוץ איז, ס'איז א שטות, אזוי ווי מענטשן רויכערן כאטש זיי ווייסן אז דאס קירצט זייער לעבן. נאר די התפשטות פון דער חכמה איז אין גלות; דער עצם שלאפט, און וועקט זיך אויף ביי א נסיון פון אמונה. דאס ברענגט ער צו אדר און פורים, א חודש פון באהאלטענע נסים פאר אידן וועמענס אמונה איז באהאלטן. דער תניא לייגט צו אז א איד איז מוסר נפש אפילו אויף א דיבור אדער א מעשה וואס ער מיינט נישט, ווייל עס איז א יראה וואס איז נכלל אין אהבה, ווי א מאמע וואס האלט שטארק איר קינד אויף די טרעפ. צום סוף ברענגט ער א הגהה פונעם צמח צדק וואס שרענקט איין דעם כלל.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · מסירת נפש

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט