נשמות ישראל כמו נר לאבוקה לגבי ה' הם בטלים אצלו. מכת חושך. יין של פורים. ביטול הוא מהות הקדושה וסטרא אחרא להיפוך. לחיים יא”צ הר”ר זישא.

פרטים: פרק י"ט אידיש 41 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

אויף תניא פרק י"ט ערקלערט דער משגיח אז דער חשק פון דער נשמה בטל צו ווערן אינעם רבונו של עולם, ווי א נר אין אן אבוקה, קומט פון חכמה, וואס איז דער שורש פון גאנץ קדושה, און קדושה מיינט ביטול; די סטרא אחרא איז פונקט פארקערט: זיך מאכן פאר א יש, אפילו ווען מ'גיט.

דער משגיח לערנט תניא פרק י"ט: אזוי ווי א פלאם פון א נר ציט זיך אריין אין א גרויסע אבוקה, כאטש ער וועט אינגאנצן בטל ווערן, אזוי וויל יעדע מדריגה פון דער נשמה צוריקגיין צו איר שורש, צום רבונו של עולם, וואס איז דער אמת'ער טאטע וואס גיט יעדן אטעם. דער חשק איז למעלה מן הדעת, ווייל ער קומט פון חכמה, וואס מ'קען נישט משיג זיין. דאס בינדט ער צו מכת חושך: ס'איז דא א חושך פון א ליכטיגקייט וואס איז צו גרויס צו ארייננעמען, דערפאר שטייט "בורא חושך" און "יוצר אור". פורים קומט אראפ אזא באהאלטענע ליכטיגקייט פון חכמה, ממילא איז דער וויין פון פורים אן אנדער וויין, ווי וואל וואס ווערט ציצית. דערנאך זאגט דער תניא אז גאנץ קדושה איז ביטול. דער משגיח ערקלערט ענוה דורך משה רבינו, דורך דעם אונטערשרייבן "הקטן", דורך מקבל זיין פון א רבי'ן, און דורך דער מעשה פון טשערנאביל מיטן זון וואס האט גענומען דעם "גארנישט". די סטרא אחרא איז פארקערט: אפילו איר חסד, ווי ביי א סוחר, וויל צוריקקריגן. צום סוף מאכט ער א לחיים לכבוד דעם יארצייט פונעם רבי ר' זושא.

ענינים: אהבה מסותרת (תניא פרקים יח-כה) · ענוה און ביטול · קדושה און קליפה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט