חילוק בין עצבות ומרירות. כשמחשבות רעות באות - אז יש אפשרות לקיים מצוות ולא תתורו. שני מטעמים שהשכינה נהנות מהם. לחיים יא”צ.
פרטים: פרק כ"ז אידיש 43 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אויף תניא פרק כ"ז ערקלערט דער משגיח אז א שלעכטע מחשבה וואס מ'שטופט אוועק איז נישט קיין סיבה פאר עצבות, נאר א געלעגנהייט צו מקיים זיין "ולא תתורו", און אז די מלחמה פונעם בינוני מיטן יצר הרע גיט דעם אייבערשטן א באזונדערע נחת רוח.
דער משגיח עפנט מיטן חילוק צווישן עצבות, א נידערגעשלאגנקייט וואס מאכט א מענטש אנטלויפן און גיין שלאפן, און מרירות, א ביטערקייט וואס טרייבט אים צו טון; און ער צעטיילט עצבות אויף צוויי: פון עבירות און פון עניני עולם הזה. דערנאך לערנט ער תניא פרק כ"ז: ווער עס ווערט געפלאגט מיט שלעכטע מחשבות זאל עס נישט האלטן פאר א סימן אז ער איז ווייט, ווייל ווען ער שטופט זיי אוועק איז ער מקיים "ולא תתורו", א פסוק וואס רעדט צו בינונים און נישט צו צדיקים. מיטן בני יששכר ווייזט ער אז די עבירה איז נאר ווען מ'לאזט די מחשבה בלייבן. אין א לענגערן אפשווייף ערקלערט ער אז די תורה רעדט צו יעדן איד לויט זיין מדרגה, מיט משלים פון גאוה, כעס, "וחי בהם" און קורח. דערנאך ברענגט ער דעם זוהר וועגן דער נחת רוח ווען די סטרא אחרא ווערט אונטערגעקלאפט, די צוויי סארטן "מטעמים", "ליום רעה", אתכפיא אין דברי רשות ווי אפלייגן דאס עסן, און "קדש עצמך". ער ענדיגט מיט א לחיים לכבוד דעם יארצייט פונעם ראפשיצער רב און צוויי מעשיות פון אים.
ענינים: שמחה און שפלות (תניא פרקים כו-לד) · דער יצר הרע און נסיונות · צדיק, בינוני און רשע (תניא פרקים ט-יז)