תפילה היא מלחמה גדולה' זוכים לבא בהיכלות התיבות ע”י שמחה ויגיעה. מלחמת הגוף והנשמה כל ימי חייו. טעם שהמחשבות רעות בואת דוקא כשעוסקים בעבודת ה'. כלל גדול בעבודת ה' - “אין עוד מלבדו”. לחיים יא”צ ר' שלומקע זווילער זצוקללה”ה.
פרטים: פרק כ”ח אידיש 41 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אויף תניא פרק כ"ח ערקלערט דער משגיח אז מחשבות זרות בשעת'ן דאווענען זענען א טייל פון דער מלחמה פון די צוויי נפשות א גאנץ לעבן, און אז מ'געווינט זי דורך זיי מבטל זיין ווי גארנישט, מיט שמחה און מיטן כלל "אין עוד מלבדו".
דער משגיח עפנט תניא פרק כ"ח מיט דעם אז דאווענען איז א גרויסע מלחמה: יעדע ווארט פון תפילה איז א היכל אין הימל, און א מחשבה זרה איז א סימן אז מ'לאזט אים נישט אריין, אזוי ווי די כרובים האבן געהיטן דעם גן עדן. דער תניא זאגט אז מ'זאל נישט אריינפאלן אין עצבות, נאר זיך אריינשטופן. ער ערקלערט אז א מחשבה איז א גאנצע רוחניות'דיגע זאך, דערפאר קען א צדיק מעלה זיין פרעמדע מחשבות וואס קומען צו אים פון אנדערע, אבער איינער וועמענס מחשבות זענען זיינע אייגענע טאר זיך דערמיט נישט אפגעבן. ער זאל זיך פארקערט שטארקן מיט שמחה, וויסנדיג אז די מחשבה קומט פון דער קליפה וואס האט מלחמה מיט דער נפש האלקית, און זי קומט דווקא ווען מ'שטארקט זיך אין עבודה. וויבאלד א מענטש האט צוויי נפשות, איז דאס נישט קיין סימן אז זיין דאווענען טויג נישט. די עצה איז ביטול: זיי האלטן פאר גארנישט, לויט דעם גרויסן כלל "אין עוד מלבדו". צום סוף דערמאנט ער דעם יארצייט פון ר' שלומקע זוויהלער מיט מעשיות פון אים.
ענינים: כוונה אין דאווענען · שמחה און שפלות (תניא פרקים כו-לד)