כשמדליקין הנרות נעשה ככהן וביתו כביהמ"ק
פרטים: חנוכה תשנ"ז (1996–97) אידיש 43 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז ווען א איד צינדט חנוכה ליכט ווערט זיין שטוב א בית המקדש און ער אליין ווערט ווי א כהן, און אז די ליכט פון חנוכה, דער אור הגנוז פון ימות המשיח, קומט אראפ אין דער פינסטערניש פון גלות און ברענגט ברכה אין תורה און דאס איינגעוואוינען זיך צו דאנקען דעם אייבערשטן.
דער משגיח עפנט מיטן פסוק "אשרי כל ירא ה'" ווי רב הירש לערנט עס: די ווארעמקייט פון דער אידישער שטוב, וואס דארף גארנישט פון דרויסן, און דער בית הכנסת און בית המדרש, פון וואנעט מ'ברענגט אהיים די ווארעמקייט פון תורה. חנוכה, זאגט ער, ווערט מקוים "יברכך ה' מציון" אפילו אין א וואכעדיגן טאג: דאס צינדן איז א זכר למקדש, ממילא ווערט די שטוב א בית המקדש און יעדער איד ווערט א כהן. ער בינדט דאס צו מיטן אור הגנוז פון ימות המשיח, מיטן רמב"ם אז הדלקת המנורה דארף נישט קיין כהן, און מיטן נאמען חשמונאים. ער ערקלערט אז נר חנוכה איז א מצוה אויף דער משפחה ווי נר שבת, און פארוואס מ'טאר זיך נישט נוצן מיט איר ליכט: זי קומט אראפ אין דער וואכעדיגער פינסטערניש פון גלות. צום סוף רעדט ער פון חנוכה אלס א צייט פון פקידת עקרות אין גשמיות און אין תורה, פון חידושים וואס ברענגען נאך חידושים, און פון הלל והודאה.
ענינים: די חנוכה ליכט · א אידישע שטוב און שלום בית · הודאה און שבח צום אייבערשטן · אור הגנוז