מדליקין הנרות עד שאפילו הנפשות הנמוכות יאירו

פרטים: חנוכה תשכ"ו (1965–66) אידיש 1 שעה 1 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די נר חנוכה, וואס מ'שטעלט אונטער צען טפחים און וואס וואקסט פון נאכט צו נאכט, איז די שכינה וואס קומט אראפ צו אידן אין גלות, און אז יעדער איד, בפרט אין די יארן פון לערנען, דארף זיך אנזאפן מיט איר ליכט כדי צו טראגן די תורה אין זיין גאנצן לעבן.

דער משגיח עפנט מיט נר איש וביתו: אחוץ דעם נס פון גאנץ כלל ישראל, דארף יעדער איד שפירן אז פאר אים אליין ברענט א ליכט. די צוויי חלומות פון יוסף ווייזן די זעלבע זאך: אין ערשטן קוקט יוסף פון דרויסן, אין צווייטן קומט די גאנצע קומה פון קדושה אראפ צו אים אין מצרים. די נר חנוכה שטעלט מען למטה מעשרה, הגם די שכינה איז קיינמאל נישט אראפגעקומען למטה מעשרה, ווייל חנוכה איז א יום טוב פון גלות, א מין ביקור חולים וואו דער אייבערשטער קומט אראפ צום חולה. דורך דער מחלוקת פון בית שמאי און בית הלל אויף בורא מאורי האש, די בלויע און די ווייסע חלק פונעם פלאם, און מדת הדין און מדת הרחמים, ערקלערט ער פארוואס מ'איז מוסיף והולך: מ'הייבט אן מיט עשה טוב. דאס ווענדט ער אן אויף די יארן אין ישיבה, ער רעדט שארף קעגן אידישע יונגע לייט וואס גיבן זיך אוועק פאר פרעמדע זאכן, ער לערנט דעם סוף פון מסכת נדה, און ער ענדיגט מיט רבי חנינא בן דוסא, וואס האט געזען זיין גאנץ לעבן ווי א מתנת חינם און א נס.

ענינים: די חנוכה ליכט · בחורים אין ישיבה · די שכינה און גלות השכינה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט