דברי כיבושין לפני פסד"ז: תשס"א - "וחרב פיפיות בידם"
פרטים: הושענא רבה תשס"א (2000–01) אידיש 17 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
אום הושענא רבה, דער טאג פון דער מלחמת גוג ומגוג און פון דער ערבה, לערנט דער משגיח אז דאס אמת'ע שלאכטפעלד איז אין בית הכנסת, און אז דער "חרב פיפיות" פון אידן איז די תפילה, דער כח פון דוד המלך.
דער משגיח עפנט מיט די שבעים פרים פון סוכות, וואס זענען קעגן די שבעים אומות, און ערקלערט אז אום הושענא רבה ווערט מען פארטיג מיט אלע זיבעציג; ביי אידן איז מקובל אז דאס איז דער טאג פון דער מלחמת גוג ומגוג. ס'איז דער טאג פון דוד המלך און פון מלכות, וועמענס כח איז תפילה, און דער טאג פון דער ערבה, וואס איז דער היינטיגער דור אן טעם און אן ריח, און פונדעסטוועגן איז השם יתברך נישט בוזה זייער תפילה. אנקומענדיג צו דער מלחמה וואס גייט דעמאלט אין ארץ ישראל, זאגט ער אז דאס אמת'ע שלאכטפעלד איז דער בית הכנסת: די תפילות פון אידן זענען דער "חרב פיפיות", פסוקי דזמרה שניידן אפ די קליפות, און די הקפות ווארפן אראפ די מויערן ווי ביי יריחו. פון דער נערה המאורסה וואס איז חייב ווייל זי האט נישט געשריגן, לערנט ער אז מען וועט פרעגן פארוואס מ'האט נישט געשריגן הושענא. צום סוף רופט ער אז יעדער איד איז א סאלדאט, און בעט אויף מלכות שמים.
ענינים: הושענא רבה · דער כח פון תפילה · די מלחמה פון גוג ומגוג · דוד המלך און מלכות בית דוד