דברי כיבושין לפני פסד"ז: תשס"ו - הצעקה של המים התחתונים: "אנן בעינן למיהוי קמי מלכא!"

פרטים: הושענא רבה תשס"ו (2005–06) אידיש 13 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח לערנט אז הושענא רבה, דער טאג פון דער ערבה און פון דוד המלך, באקומט א איד וואס פילט אז ער איז ליידיג און האט זיך גארנישט פארדינט פונעם אוצר פון מתנת חנם, און זיין שפלות אליין ווערט זיין תפילה.

דער משגיח עפנט מיט דער ערבה, וואס האט נישט קיין טעם און נישט קיין ריח: היינט דארף יעדער איד פילן די שפלות פונעם דור און פון זיך אליין. דוד האט זיך געמאכט ארעם; דאס איז די מידה פון מלכות, וואס האט גארנישט פון זיך אליין. אין מדרש האט מען געוויזן משה רבינו די אוצרות פון די מצוות, און דער גרעסטער איז געווען דער אוצר פון מתנת חנם; ער עפנט זיך נאר פאר דעם וואס פילט אז ער האט זיך גארנישט פארדינט, און ער עפנט זיך הושענא רבה, דוד'ס טאג. א איד וואס קומט פארן אייבערשטן ווי א ליידיגע ערבה באקומט א ניצוץ פון דוד'ס נשמה. דוד האט געזאגט "ואני תפילה", איך בין די תפילה, וואס דער משגיח איז מסביר מיט א משל פון ר' יחזקאל קוזמירער וועגן אן ארעמאן וועמענס אויסזען איז זיין בקשה. די העכערע תשובה פון הושענא רבה איז די הכנה צו שמיני עצרת, די נקודה פונעם גאנצן יאר, און דער משגיח ענדיגט מיט א בקשה צו זאגן דוד'ס שירות מיט ביטול.

ענינים: הושענא רבה · ענוה און ביטול · דוד המלך און מלכות בית דוד · דער כח פון תפילה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט