צד א: במה אדע - עצמיות של כנ"י טוב; מדריגת אבות' שבטים' ושבעים נפש' גאולה עצם הגלות.

פרטים: מהר"ל גבורת ה' תשמ"ב (1981–82) אידיש 42 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט על פי דעם מהר"ל אז ביי א איד איז די עבירה, און ממילא דער גלות, נאר במקרה און זיין גוטסקייט איז בעצם, דערפאר האט מען אברהם אבינו צוגעזאגט אז די קרבנות וועלן ברענגען זיינע קינדער צוריק קיין ארץ ישראל, און דערפאר ליגט שוין די גאולה אינעם אנהייב פונעם גלות.

דער משגיח עפנט מיט אברהם אבינו'ס שאלה "במה אדע כי אירשנה", און פרעגט ווי אזוי קען מען זאגן ביי אברהם אבינו אז עס האט אים געפעלט אין אמונה. דער רבונו של עולם האט געענטפערט: אין זכות פון די קרבנות. ער ברענגט די גמרא אין מגילה און דעם מדרש, און לייגט אוועק דעם כלל פון מהר"ל: ביי א איד איז די עבירה במקרה און ביי א גוי בעצם, ווי א מענטש וואס איז פארפאטשקעט מיט בלאטע קעגן א מענטש וואס זיין הויט איז שווארץ. דערפאר קען א קרבן אפווישן די עבירות פון א איד און אים דערנענטערן צום רבונו של עולם. ארץ ישראל, "א איד אין געאגראפיע", שפייט אויס די עבירות, אבער זי מוז צוריקקומען צו אידן, און דאס איז געווען אברהם'ס שאלה. דערנאך מאכט ער א חילוק צווישן די אבות, די שבטים און די שבעים נפש, און ווייזט פון אתב"ש, פון יוכבד און פון שרח בת אשר אז דער גלות הייבט זיך אן מיט דער גאולה שוין אין זיך.

ענינים: די מעלה פון יעדן איד · קדושת ארץ ישראל · גלות אלס הכנה צו גאולה · קרבנות און עבודת בית המקדש

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט