צד ב: אברהם אבינו ראש למאמינים
פרטים: מהר"ל גבורת ה' תשמ"ב (1981–82) אידיש 42 מינ׳
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
לויט דעם תירוץ פונעם מהר"ל אויפן רמב"ן ערקלערט דער משגיח פארוואס די אמונה פון אברהם אבינו איז געווען אזא גרויסע זאך, און אז אמונה, וואס מאכט א איד נישט תלוי אין קיינעם חוץ דעם רבונו של עולם, איז דער יסוד פון כלל ישראל.
דער משגיח עפנט מיט דער קשיא פונעם רמב"ן אויף "והאמין בה'": וואס איז דער גרויסער שבח וואס אברהם אבינו האט געגלייבט דעם רבונו של עולם? דער מהר"ל ענטפערט אז על פי טבע האט אברהם נישט געקענט האבן קינדער, און ער האט מורא געהאט אז א חטא זאל נישט גורם זיין, און פונדעסטוועגן האט ער געגלייבט. פון דעם ווייזט דער משגיח אז דער קשר פון א איד מיטן אייבערשטן איז נישט תלוי אין זכותים: די תורה גיבט קיין טעם נישט אויף "לך לך", און דער "חטא גדול" פונעם רמב"ן ביים אראפגיין קיין מצרים לערנט אז א איד בלייבט א איד, און זיינע חטאים זענען נאר חיצוניות. דערנאך ברענגט ער דעם מהר"לס טענה אויפן רמב"ן אז אמונה איז נישט קיין קליינע זאך, ווי מ'זעט פון דער מכילתא אויף דער אמונה ביים ים. אמונה מיינט פעסטקייט; א מאמין איז נישט משועבד צו קיין מענטש, ווי דער מהר"ל ערקלערט ביים כלב. א מאמין איז שטענדיג בשמחה און ווערט נישט אין כעס; משה רבינוס כעס ביי מי מריבה איז געווען א חסרון אין אמונה. ער ענדיגט מיט יעקב אבינוס "מאין יבא עזרי".
ענינים: אברהם אבינו · יסודי האמונה · בטחון