הלכות והתעוררות באפיית מצה בקדושה ובזריזות

פרטים: פסח תשמ"ב (1981–82) אידיש 52 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די מצה, דער "מיכלא דמהימנותא", בינדט צו א איד צום רבונו של עולם אזוי ווי חמץ שניידט אים אפ, און ער איז מעורר אז מ'זאל זי באקן מיט זריזות, מיט קדושה און מיט אלע הידורים, און מתפלל זיין אויף דעם.

דער משגיח עפנט מיט דער שמחה מיט וואס אידן באקן מצות, און מיט "ושמרתם את המצות": זריזות איז דער עיקר פון דער מצוה, און פון דעם לערנען חז"ל ארויס זריזות ביי אלע מצוות. די מצה איז דער "מיכלא דמהימנותא" פונעם זוהר; פסח איז דער ראש פון אלע מועדים, פארבונדן מיט אברהם אבינו, דער ראש פון אמונה, און די נאכט פון סיפור יציאת מצרים, וואס איז דער שורש פון דער גאנצער תורה. ווייל מצה איז כמעט די איינציגע מצוה פון אכילה וואס איז געבליבן אין גלות, דארף מען זי טאן מיט אלע הידורים. אין פרילינג, ווען אלץ שפראצט, עפנט די נאכט פון סדר די ברכות פון תורה און יראת שמים. דערנאך רעדט ער פון די פראקטישע זאכן אין היינטיגע בעקעריס: געדונגענע ארבעטער, ריינע הענט און קליידער, רעדן און שפייען, עסן חמץ אין די הפסקות, די ארבל, די נעגל, קאלטע וואסער, און ארויסזאגן "לשם מצות מצוה". ער לויבט חבורות פון ערליכע אידן וואס באקן מיט מקוה און קדושה, דערציילט מעשיות פון די הרגשה פון צדיקים, ערקלערט לויט דעם רדב"ז אז חמץ איז דער יצר הרע, און ענדיגט מיט א מעשה אז מ'דארף אויך מתפלל זיין אויף א כשר'ן פסח.

ענינים: מצה, מיכלא דמהימנותא · זריזות און די ווערט פון צייט

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט