זמן שאפילו שוכחי ה' ישובו (שייכות לז' אדר ולפ' ויקרא)
פרטים: פורים תשל"ג (1972–73) אידיש 1 שעה
הערן
א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי
וועגן דעם שיעור
דער משגיח ערקלערט אז חודש אדר, וואס איז פארבונדן מיט דער ענוה פון משה רבינו און מיט זיין משכן, איז די צייט ווען אפילו די אידן וואס האבן פארגעסן דעם רבונו של עולם ווערן צוריקגערופן מיט ליבשאפט, און אז פורים ברענגט אראפ באהאלטענע חסדים אויף כלל ישראל.
דער משגיח עפנט מיט דעם מנהג צו דערמאנען דעם זכות פון משה רבינו אין אדר, און מיט דעם געדאנק אז מ'בארגט פון א בעסערער צוקונפט, מיט א מעשה פון א קאצקער חסיד. פונעם קליינעם א' פון ויקרא ערקלערט ער די ענוה פון משה רבינו, און אז יעדער איד וואס האט די מידה ווערט דערנענטערט, אפילו אין דעם הסתר פון אדר, ווען דער שם הוי' פעלט אין דער מגילה. דערנאך פארבינדט ער אדר, בפרט אדר שני, מיט די פארגעסענע אידן מחוץ למחנה: דאס איבעריגע זילבער פון די שקלים וואס משה רבינו האט פארגעסן איז געווארן די ווים פון די עמודים, וואס זענען געשטאנען אינדרויסן פונעם חצר און וועלן נאך צוריק מחובר ווערן. דער משכן פון משה רבינו, זאגט ער, איז קיינמאל נישט באמת חרוב געווארן; יעדער מקדש איז א קאפיע דערפון, און זיין קדושה באשיצט נאך היינט כלל ישראל. ער רעדט וועגן עמלק אין עולם, נפש און זמן, לערנט פונעם יסוד יוסף וועגן תענית אסתר און דאס ליכט וואס עפנט זיך ביי קריאת המגילה, און ענדיגט מיט דעם שם הוי' וואס איז באהאלטן אין דער מגילה, אז פורים איז חסד פאר אידן און דין אויף זייערע שונאים.
ענינים: חודש אדר · משה רבינו · דער משכן און די כהנים · דעם אייבערשטנס אהבה צו כלל ישראל · ענוה און ביטול