דרוש נפלא בענין ט' באב שחל בשבת וטובת הגלות' והאיך הגלות מושרש בגאולה

פרטים: שבת נחמו תשנ"ח (1997–98) אידיש 1 שעה 28 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ווייזט אז דער גלות פון אב איז איינגעווארצלט אין דער גאולה פון ניסן, אז די פארבארגענע ניצוצות און פארגעסענע נשמות פונעם גלות זענען דער זאמען פון משיח, און אז שבת נחמו דארף מען מקבל זיין די נחמה פונעם נביא מיט אמונה.

דער משגיח עפנט מיט "נחמו נחמו עמי" נאך נאך א תשעה באב, און פרעגט וואס מיינט "כי מלאה צבאה". ער שילדערט דעם גאנג פונעם יאר, ארויף און אראפ, און אז תמוז און אב זענען געגעבן געווארן צו עשו. פונעם זעלטענעם טראפ "ירח בן יומו", וואס געפינט זיך נאר אין מסעי און דינט צום "קרני פרה" וואס מ'זינגט ווי א "פזר", בויט ער אויף זיין יסוד: לויטן מהר"ל איז דער גלות איינגעווארצלט אין דער גאולה. אב, דער חודש פון שמעון און פונעם ארי, נעמט זיין ברכה פון ניסן, דער חודש פון יהודה, וואס יעדער טאג אין אים איז פריש ווי א "בן יומו". דער צעטיילטער קרן פון א פרה פון אב ווערט דער שופר פון משיח. די מנחה פון יעקב צו עשו און דער גיד הנשה זענען פארגעסענע נשמות וואס וועלן צוריקקומען, און אין דינה ביי שכם איז געלעגן דער ניצוץ פון משיח בן יוסף. דער גלות איז א שליחות צו אויפקלייבן ניצוצות. צום סוף רעדט ער וועגן אמונה אין דער גאולה, די זיבן וואכן פון נחמה, חמשה עשר באב, און מקבל זיין די בשורה פון ישעיה הנביא.

ענינים: גלות אלס הכנה צו גאולה · ט"ו באב און די שבעה דנחמתא · משיח בן יוסף און משיח בן דוד · תשעה באב

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט