"בחור שא נא עיניך" - להעלות הגשמיות (קליפות נוגה)

פרטים: ט"ו באב תשל"ח (1977–78) אידיש 54 מינ׳

הערן

  1. אראפלאדן

א ווערסיע מיט קלאנג אויסגעבעסערט דורך AI איז אויך דא · הערט זי

עפענען אין עיון

נאטיצן נאטיצן צוגעגרייט דורך AI פון דער רעקארדירונג; נישט איבערגעקוקט, און נישט דעם משגיח׳ס ווערטער. דער מקור איז די רעקארדירונג.

וועגן דעם שיעור

דער משגיח ערקלערט אז די דריי וואכן זענען א "מילה" וואס שניידט אפ די דריי קליפות הטמאות, און די וואך וואס ענדיגט זיך מיט חמשה עשר באב איז די "פריעה" וואס הייבט אויף די קליפת נוגה, דעם גוף, אז פון דעמאלט אן דארף א איד אויפהייבן די אויגן און דינען השם יתברך אויך מיט די גשמיות.

דער משגיח עפנט מיט דער משנה אז חמשה עשר באב איז געווען א גרויסער יום טוב, ווען די מיידלעך האבן געזאגט "בחור שא נא עיניך", און מיט די טעמים פון דער גמרא. דערנאך ברענגט ער די פיר קליפות פון דער מראה פון יחזקאל, און דעם בני יששכר אויף מילה: דריי הויטן שניידט מען אפ, אנטקעגן די דריי קליפות הטמאות לגמרי, און די פערטע, די פריעה, איז קליפת נוגה וואס מ'קען מהפך זיין לטוב; און דער תניא זאגט אז א אידישער גוף איז פון נוגה. א גוי קען דינען השם נאר מיט זיך אפזאגן, ווי א עולה, אבער א איד קען אויפהייבן זיין עסן, ווי א שלמים. דאס זעלבע געפינט מען ביי ערלה און נטע רבעי. די דריי וואכן זענען די מילה פונעם זמן, און די וואך ביז חמשה עשר באב איז די פריעה; דערפאר איז עס א טאג פון שמחה און דער אנהייב פון דער הכנה צו ראש השנה. א בן תורה דארף מעדן זיין עסן און זיין הנהגה, מאכן ברכות מיט א געפיל, און ליב האבן זיינע חברים, וואס דאס איז דער תיקון פון שנאת חנם.

ענינים: ט"ו באב און די שבעה דנחמתא · עבודה בגשמיות · קדושה און קליפה

מעלדן א טעות אויף דעם בלאט